The Last of Us™ Part II Remastered

Joel babanın intikamı alınmadı part 3 de intikamının alınması lazım

Horrible compared to 1. Wont mention other things wrong with it. Wooooo Girl Power (I was pregnant during this review)

Я не знаю, хочу ли я в это играть снова. Но это лучшая игра, в которую я играл. Знаете это чувство, когда фильм закончился, а ты просто сидишь в темноте и смотришь в одну точку? Вот Часть 2 делает это с тобой на протяжении всех 25 часов. Это не развлечение. Это эмоциональный марафон, после которого хочется выдохнуть и обнять кота. Сразу о главном: графика и анимация — это безумие. Я не раз ловил себя на мысли, что просто стою и смотрю, как дождь стекает по лицу персонажа или как трава колышется от ветра. Анимация боя — это жестко, брутально и реалистично до дрожи. Каждый удар, каждое падение чувствуешь спиной. Но природа тут, как и в первой части, обманчиво красива. Она равнодушна к тому, что мы тут друг друга режем. Геймплей реально прокачали. Теперь я чувствую себя охотником. Можно проползти под машиной, перепрыгнуть через прилавок, залечь в высокой траве и приманивать врагов бутылками. Враги (и люди, и зараженные) стали умнее — они ищут тебя группами, обсуждают, ругаются, зовут по именам. Из-за этого убивать их… тяжело. Они не просто "мобы", они боятся так же, как и ты. Но самое главное здесь — история. И она сломала меня. Я шел в игру с мыслью "месть — это плохо". А вышел с кашей в голове. Naughty Dog мастерски заставляют тебя ненавидеть, потом понимать, потом снова ненавидеть, а под конец — просто устать от этой ненависти. Ты играешь за того, за кого не хочешь. Ты делаешь вещи, от которых хочется бросить геймпад. И знаете, что самое мерзкое? Иногда ты понимаешь мотивы врагов. Это выворачивает наизнанку. Минусы, которые бесят: Местами игра затянута. Я понимаю, "эпичность", но некоторые локации можно было бы подрезать на пару часов. Ближе к середине я устал искать патроны в очередном подвале. Это депрессивно. Серьезно. Если первая часть была про любовь и надежду во мраке, то вторая — про то, как тьма внутри нас сильнее света. Играть, когда на душе и так не очень, я бы не советовал. Вердикт Это шедевр? Да. Технически — абсолютно. По проработке персонажей — да. Но это не веселая игра. Это жесткое драма, которое спрашивает тебя: "А ты бы смог простить?". Я не смог. Я вышел опустошенным, но восхищенным тем, насколько смело разработчики плюнули на ожидания фанатов и сделали так, как видели они. 10 из 10. Больше никогда в нее не сыграю. Но забыть не смогу никогда.

“我想我永远都不会原谅你 但我愿意试一试。”

Posso afirmar sem medo que The Last of Us Part II é facilmente um dos melhores jogos que já joguei na vida. ​O combate e a gameplay são simplesmente impecáveis, fluidos e viscerais, superando quase tudo o que temos por aí hoje. Mas o que realmente define essa experiência é o peso emocional. A maior parte do tempo você joga com um nó na garganta. A carga dramática é tão pesada, tão sufocante por conta de tudo o que acontece, que as poucas pausas no ritmo são essenciais, se não fossem esses respiros para a gente se recompor, seria até difícil continuar jogando. Quem viveu o primeiro jogo sente isso de forma ainda mais brutal por causa de toda a história do Joel. ​Sei que muita gente criticou as escolhas do enredo, mas para mim o jogo não tem defeitos. A jornada da Ellie, da Abby e do Joel precisava acontecer exatamente desse jeito para a obra ter a força e o impacto que tem. ​No final das contas, você percebe que nenhuma das duas estava totalmente certa ou errada. Eram dois lados buscando vingança pela própria dor, e ambas entenderam que insistir nisso não apagaria o passado nem traria ninguém de volta. É uma lição gigantesca sobre obsessão e perda. ​Para mim, uma obra-prima indiscutível. Nota 10/10 em absolutamente tudo.

mi favorito, la jugabilidad y optimizacion es mucho mas que la del the last of us 1, y la historia esta muy buena, dura bastante el juego asi que si lo ponen en una oferta vale totalmente la pena

​The Last of Us Part II ​NOT 1: Bu inceleme tamamen SPOILER içerir. NOT 2: Bu yazı tamamen benim şahsi fikirlerimi içermektedir. Oynanış, hikaye, "Babam böyle pasta yapmayı nereden öğrendi?" ve daha fazlası bu incelemede! ​HİKAYE HAKKINDA ​Evet, çıktığı yılın en tartışmalı oyunundan bahsediyoruz. Ama bu oyunun tartışma konusu çok farklıydı. Tartışma doğrudan hikayesi yüzünden başladı ve günümüzde bile devam ediyor. Madem hikayeden girdik, ben de bu konudaki fikirlerimi söyleyeyim. ​Hikayede anlatılmak istenen temel şey: İntikamın yıkıcılığı ve kötülüğü. Sonda söyleyeceğimi başta söyleyeceğim şimdi; fikir güzel ama anlatım ne yazık ki zayıf. Bunun nedeni doğrudan Part II’nin kendisi değil, serinin ikinci bir oyuna dönüştürülme şekli. ​Peki nasıl? Aslında benim için bunun birkaç sebebi var. İlk sebebi, Ellie ve Joel arasındaki bağın bir noktada çok hızlı geliştiğini düşünmem. Daha yavaş ve sindirile sindirile olabilirdi (tabii bu o kadar da büyük bir dert değil). Benim için asıl sorun, doğrudan Part II’ye etki eden, ilk oyunun sonundaki doktorun ölümü meselesi. Part II öncesinde büyük ihtimalle bu hikaye kurgulanmamıştı; nitekim ilk oyunda Abby’nin o konuşmaya şahit olduğunu hiç görmüyoruz. Eğer bu detaylar Part I’de işlenseydi, "İşte sana harika bir intikam hikayesi ve olaylar zinciri" derdim. ​Bunun bilinçli bir tercih değil, sonradan eklenmiş bir detay olduğunu düşünüyorum. Biliyorum yazı biraz uzadı ama şunu da eklemek istiyorum: Çoğu insanın aksine, Joel’un ölüm şekli her ne kadar saçma gelse de - ki Joel gibi deneyimli bir adamın tanımadığı insanlara bizzat adını söylemesi garip çünkü zaten biraz ateş böceği artık olmasa bile temkinli olan birisi - bu ölüm onun için bir nevi kurtuluştu. Joel bunu hak etmişti. Bana istediğiniz kanıtı sunun; kızı gibi gördüğü biri için yaptıkları vs... Peki ya diğer tarafta umutları yok edilen o çocuklar? Olaylara tam olarak bu kadar gerçekçi bakıyorum. Abby de babası için intikam aldı. Ben burada Abby’yi veya Ellie’yi savunmuyorum; sadece hikaye sanki son dakikada yazılmış gibi hissettirdi. ​Dahası, elinde silahı olmadığı halde Joel o doktoru öldürmüştü. Tabii Abby güzellemelerini, "Abby ile oynayınca aslında iyi taraf onlardı" mesajını çok ucuz bir yöntemle vermişler. Dediğim gibi, ilk oyunda Abby ve doktor kurgusu önceden hazırlansaydı her şey otururdu. Fakat böyle olunca son dakika değişimi gibi hissettiriyor. İşin özü, oyunun asıl amacı da zaten insanları bu şekilde tartıştırmaktı. Kendimi açıklamak için hikaye kısmına bu kadar uzun bir yazı yazdım, daha oynanışa bakmadık bile! İşte bu tartışmalar bile oyunun popülerliğinde ve satışında büyük rol oynadı. Son bir şey: Toksik The Last of Us fanları ne yazık ki ne demek istediğimi yine anlamayacak ama neyse... Artık oyunda en sevdiğim kısım olan oynanışa ve teknik detaylara geçelim. ​OYNANIŞ ​Oyun, ilk yapım gibi genel olarak gizlilik üzerine kurulu bir yapıya sahip. Açık söyleyeyim, normalde gizli oynamayı pek sevmem ama bu oyunda gerçekten keyif aldım. Özellikle ilerledikçe farklı ekipmanlar bulmak deneyimi güzelleştiriyor. Örneğin; mayın üretmeye başladıktan sonra düşmanı tuzağa çekip patlatmak çok keyifliydi. Yay da elinize geçince oyun iyice açılıyor. Düşmanlara farklı açılardan yaklaşmak, istediğin stilde onları alt etmek oldukça tatmin edici. ​Abby ve Ellie arasında oynanış farkı var mıydı? Evet; kullandıkları silahlar ve genel oynanış hissi farklı. Bence genel yapı itibarıyla gayet yeterli bir çeşitlilik sunulmuş. İlk 3 gün Ellie ile, ardından gelen sürede (Aynı günleri) Abby ile oynuyoruz. Tamamen farklı bölge ve deneyim ile elbette. Ellie bölümlerinde gizli gitmek çok daha kolayken, Abby ile bunu yapmakta açıkçası biraz daha zorlandım. Eğer bu kasıtlı yapıldıysa harika bir detay olmuş. Ellie’nin daha narin ve ince yapısına karşın Abby’nin tabiri caizse "Mahmut Abi" gibi kaslı yapısından dolayı saklanmak ve dar alanlardan geçmek daha zor hissettiriyor. Gizlilikte zorlanmış olsam da bunu bir eksik olarak değil, güzel bir detay olarak gördüm. ​Oyunda bir de takviye ilaçları sistemi var. Bunları yeteneklerimizi açmak için kullanıyoruz; tabii yetenek ağaçlarını genişletmek için önce etraftaki rehber dergilerini bulmak gerekiyor. Klasik olarak daha fazla can, az kaynakla daha fazla üretim gibi geliştirmeler mevcut ve seviye olarak yeterli. ​Kaynak konusuna gelirsek; ok veya sağlık kiti yapabilmek için etrafı iyice aramak gerekiyor. Bu kaynakları bulmak bana oldukça basit geldi fakat hurda miktarını biraz az buldum. Büyük ihtimalle ben çevreye yeterince dikkatli bakmadım, orasını bilemiyorum. ​Silah geliştirme masaları ve geliştirmeleri yaparken giren o ufak animasyonlar muazzam olmuş. Ben oyunda genel olarak gizli gitsem de bazen açık çatışmalara girmekten çekinmedim. Gizliliği pek sevmediğim için tadını kaçırmayacak şekilde önce gizlice ilerleyip ardından bodoslama saldırdım ve oyunun zevki bende hiç düşmedi. Tabii insanlara karşı bu şekilde oynayabilirken, Kıkırdayanlara (Clickers) karşı hep gizli gitmeye gayret ettim; yoksa anında ham yapıyorlar! ​GRAFİK - TASARIM - SES DİZAYNI ​Oyunun grafiklerine ve atmosferine laf etmek kesinlikle yersiz olur. İnanılmaz bir atmosferi ve kaplama kalitesi var. Dünya harika duruyor; medeniyetin gerçekten çöktüğünü ve doğanın her şeyi geri aldığını iliklerinize kadar hissediyorsunuz. Yüz animasyonları ve mimikler zaten üst düzey. Oyun bu konuda hiç eksik hissettirmiyor ve AAA kalite bir yapım olduğunu sonuna kadar belli ediyor. ​Seslendirme kadrosu oldukça başarılı. Türkçe dublaj ile böyle bir yapımı oynamak gerçekten büyük bir ayrıcalık. Altyazı takip etme derdi olmadan, sadece oyuna odaklanıp adeta bir filmin içindeymişçesine oynamak harika bir his. İngilizce dublajla oynamadım ama izlediğim videolardan gördüğüm kadarıyla oradaki kadro da oldukça kaliteli. Çevre sesleri, ortam akustiği ve silah sesleri zaten birinci sınıftı. Görsel sanat tasarımı ne kadar başarılıysa, ses dizaynına da bir o kadar emek harcandığı aşikar. ​ARTA KALANLAR VE SON SÖZ ​Teknik açıdan bakarsak, ilk oyunun PC süreçlerindeki optimizasyon sıkıntılarına kıyasla bu oyunun çok daha sorunsuz ve optimize çıkması sevindirici. İlk oyunun çıkış dönemi optimizasyonu tam bir felaketti ve neredeyse oynanamıyordu; neyse ki ikinci oyunda aynı hataya düşmemişler. ​Oyundaki sinematikler çok başarılı ancak hoşuma gitmeyen ufak bir detaydan bahsetmek istiyorum. Ellie’nin eşcinsel olması beni rahatsız etmedi, homofobik biri değilim. Ancak Dina karakterinin flörtöz halleri ve aralarındaki bazı diyaloglar bana biraz zorlama ve gereksiz geldi. Artık da Neil Druckmann kasıtlı olarak Dina'yı yahudi yapması ve Yahudi dini yerine gitmemiz falan... Sadece fazla zorlama geldi. ​Bunun dışında oyun genel anlamda çok başarılı. Hikayede anlatamadığım ve değinmediğim daha pek çok nokta var ama mesajını iyi veya kötü bir şekilde veriyor. Bu durum her zaman tartışmaya açık olacaktır; fakat en önemlisi oynanış kısmı harika ve kendisini sonuna kadar oynatıyor. Ayrıca oldukça uzun ve doyurucu bir deneyim sunuyor. ​Verilen parayı hak ediyor mu? Fiyatlar yüksek olsa da bence sunduğu deneyim için kesinlikle değer. Özellikle bu seviyede kaliteli bir Türkçe dublaja sahip nadir yapımlardan biri. ​Puan: 87 ​

What an incredible experience.. I am literally blown away just how beautifully breath taking this game was from start to finish! I'm not just talking about the visuals but the story and gameplay.. I'll never experience a game quite like this ever again and it makes me feel sad. As a developer myself who used to work in level designing I was obsessive over little details that players barely noticed but the attention to detail in this game just blew my mind. Everything you see in this game has tiny details that didn't even need to be there but they are. This game also does a great job in making you care about the characters and the world it builds around you. It's honestly sad this game was hated on arrival but I'm glad it's recovered and people love it today. A solid 10/10. Thank you Naughty Dog.