Amına koyayım, nasıl bir oyun olduğunu hâlâ tam çözebilmiş değilim. Oyundan nefret ediyorum, oyuna bayılıyorum, bilgisayarı kapatıyorum, iki dakika sonra geri açıyorum. Böyle bir ilişki olabilir mi amk? Resmen toksik sevgili gibi. “Bir daha girmicem” diyorsun, on dakika sonra kendini server listesinde buluyorsun.
Oyuna ilk girdiğin gün zaten direkt dayağı yiyerek başlıyorsun. Kimse sana bir bok anlatmıyor. Herkes telsizden kısaltmalarla konuşuyor, “FOB’a ammo”, “rally düştü”, “enemy HAB north”, “SL marklasana” falan. Sen de ekrana bakıyorsun, “abi ben daha silahı doldurma tuşunu bilmiyorum, siz ne anlatıyorsunuz?” diyorsun. Bir de kesin bir tane aşırı ciddi abi çıkıyor. “Beyler sessiz olalım.” Ulan tamam komutanım, Afganistan’ı savunuyoruz sanki.
İlk maçların zaten ayrı komedi. Adamın biri “enemy 200 metre batıda” diyor. Sen haritayı açıyorsun. Batı, doğu, kuzey, güney… hiçbir sikim anlamıyorsun. Sonra yanlış tarafa koşup 8 dakika sonra bir mermiyle ölüyorsun. Ekranda beklerken de düşünüyorsun: “Ben ne yaşadım şimdi amk?”
Ama oyunu bir süre oynayınca olay çözülüyor. Squad’ın güzelliği de burada başlıyor. Çünkü burada iyi aim tek başına hiçbir boka yaramıyor. Takım mal ise sen de malsın. Dünyanın en iyi oyuncusu ol, yanında iki tane adam koordinasyon yapmıyorsa yine tarlada geziyorsun. Ama iyi bir squad denk geldi mi… ulan o zaman oyun başka.
Bir anda herkes konuşmaya başlıyor. “Sağdan dolaş.” “Smoke hazır.” “AT beklesin.” “Medic arkada.” “Şimdi giriyoruz.” Ve 8 kişi aynı anda hareket ediyor. Harbiden film gibi. Kimse kimseyi tanımıyor ama bir anda takım oluyorsunuz. Bir binaya dalıyorsun, içeride ortalık karışıyor, biri bağırıyor “MEDİC!”, öbürü “TANK VAR!”, arkadan başka bir herif “BENİ KALDIRIN AMK” diye bağırıyor. Sen de ne yaptığını bilmeden ileri koşuyorsun. Ama güzel lan. Harbi güzel.
Tabii bunun tam tersi maçlar da var. Allah korusun.
Squad açılmış ama SL ortada yok.
Medic yok.
Logi yok.
Kimse objective’e gitmiyor.
Herkes marksman.
Bir tane eleman da haritanın öbür ucunda tek başına geziyor.
Sen diyorsun “beyler HAB lazım.”
Ses yok.
Bir daha diyorsun “HAB lazım amk.”
Yine ses yok.
Sonra maçın ortasında biri çıkıp “niye kaybediyoruz?” diyor.
Ulan **sana mı anlatayım şimdi 45 dakikalık felaketi?**
Marksman tayfası zaten ayrı bir mezhep. Takımın acil AT’ye ihtiyacı var, medic yok, mühimmat yok; adam geliyor “abi marksman alabilir miyim?” diyor. Ne yapacaksın marksmanla? Düşmanı mı vuracaksın, kendi takımını mı sinirden öldüreceksin? Sonra adam 40 dakika tepede yatıyor, maç bitiyor 3 kill. Üç. Üç tane amk. Ben o sürede kamyonla ülke değiştirdim.
Lojistikçi olmak da tam sabır testi. Herkes savaşmak istiyor, sen kamyon sürüyorsun. Dağın arkasından geçiyorsun, çölün ortasından gidiyorsun, 15 dakika boyunca kimseyi görmüyorsun. İçinden “ulan ben FPS oynamaya geldim, niye kargo taşıyorum?” diyorsun. Sonra tam HAB’ın yanına geliyorsun…
PAT.
Mayın.
Kamyon havada.
“Logi nerede?”
“Uçtu.”
“Nasıl uçtu?”
“Mayın.”
“Amına koyayım.”
Bitti.
Araç kullanmak da zaten başlı başına kumar. Tankla gidiyorsun, önüne taş çıkıyor duruyor. Çit geliyor duruyor. Sonra küçücük bir tümseğe giriyorsun ve tank “ben artık uçmak istiyorum” diyerek takla atıyor. İçeride 4 kişi var. Herkes sessiz. Sonra biri mikrofona girip:
“Beyler… araç ters.”
Ulan onu biz de görüyoruz amk.
Helikopter daha da beter. İlk defa pilotluk yapıyorsun, serverdaki 30 kişi sana güveniyor. Kalkıyorsun. Sol yapıyorsun. Fazla sol. Sağ yapıyorsun. Fazla sağ. Önünde ağaç.
**Ağaçla temas.**
Sonra yerdeyiz.
“Pilot kimdi?”
“Ben.”
“Tamam.”
O “tamam” var ya… Küfürden daha ağır. Adam senden umudu kesmiş.
Bir de Squad’ın o meşhur “30 dakika hiçbir sikim olmuyor, sonra 20 saniyede hayatının en büyük savaşını yaşıyorsun” olayı var. Yarım saattir yürüyorsun. Koşuyorsun. Bekliyorsun. Bir ara “bu maç böyle mi bitecek lan?” diyorsun. Sonra bir anda sağdan makineli tüfek sesi, soldan RPG, önünde tank, arkada bomba… Herkes aynı anda bağırmaya başlıyor.
“MEDİC!”
“HAB BULUNDU!”
“TANK!”
“SAĞA DÖN!”
“BEN ÖLDÜM!”
“LAN DUMAN AT!”
Sen de korkudan klavyeye yumruk atıp ileri gidiyorsun.
Ve o an bütün o 30 dakikalık yürüyüşün anlamı oluyor.
Squad’ın olayı bence tam olarak bu. Oyun her zaman eğlenceli değil. Bazen dümdüz sıkıcı. Bazen takım arkadaşların yüzünden cinnet geçiriyorsun. Bazen bir saatlik maçın sonunda “ben bugün niye böyle bir karar verdim?” diye kendi hayatını sorguluyorsun.
Ama sonra öyle bir maç geliyor ki… Akşamdan beri oynadığın bütün boktan oyunları unutturuyor.
Bir tankı beraber indiriyorsunuz. Bir HAB’ı son saniyede buluyorsunuz. Son mermiyle objective’i savunuyorsunuz. Bir medic seni kurşunların arasından sürükleyip kaldırıyor. Ve maç sonunda herkes birbirine “helal lan” çekiyor.
Kimse birbirini tanımıyor.
Ama o maçta herkes kardeş oluyor.
Sonra oyun bitiyor.
Birisi diyor ki:
“Son el?”
Herkes:
“Son.”
Giriyorsun.
Bir maç daha.
Saat 03.47.
“Bu harbi sondu amk.”
Bir maç daha.
Squad işte böyle bir illet. Bazen savaş oyunu, Bazen kamyonculuk, Bazen uçuş simülasyonu, Bazen de 50 tane Türk’ün aynı anda birbirine “NERDESİN AMK?” diye bağırdığı kolektif bir sinir hastalığı.
Ama iyi bir maç geldi mi de…
Allah belanı versin Squad.
Ne bok yedin de bu kadar sardın?
