Signy & Mino: Against All Gods jest pozycją specyficzną, która wizualnie w pierwszej chwili przypomina bardziej produkcję z nurtu beat’em up, zwłaszcza że bohaterka spuszcza tu łomot za pomocą rąk, nóg czy lagi, czemu towarzyszą odgłosy typowe dla tego gatunku gier. Jednak już początkowy trening pokazuje, że to pełnoprawna przygodowa gra akcji oparta na turowej walce, do której dokooptowano jeszcze elementy RPG.
Signy została wychowana przez babcię, po tym jak przed laty w trakcie tajemniczej katastrofy jej rodzice stracili życie. Konsorcjum MRC, które prowadziło prace w okolicach góry, skąd nadeszło zagrożenie, na pytania o przyczyny zajścia udzieliło jednak tak mglistych odpowiedzi, że nasza bohaterka postanawia zbadać sprawę na własną rękę. Zwłaszcza, że właśnie pojawiły się podobne wstrząsy, jak to miało miejsce w przeszłości.
Już na początku podróży okazuje się, że w okolicy roi się od niezbyt przyjaznych robotów, które z jakiejś przyczyny atakują naszą protegowaną. Signy w swojej walce na szczęście nie jest sama. Towarzyszy jej Mino, całkiem korpulentny piesio, który jest czymś więcej niż błahym dodatkiem umożliwiającym drapanie za uchem. Mino wydatnie pomaga swojej właścicielce w walce, umożliwiając robienie swoistych łańcuszków kombosów, a każdorazowa wygrana zwieńczona jest soczystym napisem K.O. (a nie mówiłem, że beat’em up!). W trakcie podróży na naszej drodze spotkamy jeszcze inne postacie, ale nie chce więcej zdradzać, bo fabuła na pewnym etapie robi się angażująca. Nie bez kozery w podtytule mamy bogów.
Prowadzenie potyczek zależy po trosze od własnej zręczności (pojawiają się okienka czasowe na określona reakcję), jak i zapełniania pasków wytrzymałości, dzięki czemu możemy prowadzić całkiem długie sekwencje ataków, na zmianę operując to Signy, to Minem. Na początku jednak nie każdy atak nadaje się na takie łańcuszki, a i trzeba brać poprawkę na położenie przeciwnika. Część kombinacji jest możliwa kiedy wróg znajdzie się w powietrzu lub w ziemi. W tym miejscu trochę dziwi mnie decyzja twórców, że na początku gry możemy atakować tylko „frontowego” przeciwnika.
Przykładowo: Signy wykonuje podstawowy atak kijem i ma pewien czas, aby wyprowadzić jeszcze jeden dodatkowy cios. Wtedy następuje okienko czasowe, które umożliwia wybicie w powietrze przeciwnika przez psa. Następnie znów mamy małą chwilę, aby Signy zastosowała silniejszy atak, który wyrzuca wroga przed siebie. Kolejno Mino może go złapać w locie i wysłać ku innemu celu. Wszystko to przeprowadzamy szybko i efektownie.
Słabsi wrogowie padają jak muchy po kilku ciosach, silniejszych trzeba wykończyć wzmocnionym atakiem. Zdarzają się też jednostki osłaniające innych tarczami albo takie, które chowają się w ziemi i dopiero odpowiedni atak jest w stanie wywabić je w górę. Są też twardsze sztuki, których pokonanie obłożone jest jakimś wymogiem wykonania konkretnych ciosów bądź koniecznością zniszczenia ochronnej tarczy. Niemniej typów wrogów nie ma tak naprawdę zbyt wiele, a walczyć będziemy głównej mierze z blaszaki, co jasno wskazuje że gra kierowana jest także do dzieci. Zabawne jest natomiast to, że przeciwnicy często przemieszczają się po planszy w sposób podobny do Pokemonów z generacji na Switcha. Jak nas zobaczą to pojawia się nad nimi znaczek i ruszają w pogoń. Urocze nawiązanie.
Nieco inaczej wygląda tu obrona Signy (Mino jest nietykalny), bowiem ma ona charakter stricte zręcznościowy. Na początku możemy tylko podskakiwać, ale z czasem otrzymamy zdolność bloku, który można zastosować nawet w powietrzu. Sprowadza się to co prawda do wciśnięcia jednego przycisku, kiedy na ekranie pojawia się wykrzyknik, ale przy twardszych przeciwnikach okienko na reakcję jest nieco bardziej ograniczone.
Walka wygląda ładnie, aczkolwiek ma pewne mankamenty. Bez odpowiednich modyfikacji każde starcie szybko staje się powtarzalne. Bohaterka z biegiem czasu dostaje moce, ale są one użytkowane tylko w określonych miejscach. Na domiar złego omawiana pozycja ma dosyć niski poziom trudności i nie mamy żadnych opcji modulowania tego aspektu, a walki w końcowej fazie gry przestają dawać satysfakcję (w tym o zgrozo, zawodzi finałowa batalia).
Pokonani wrogowie zapełniają nam pasek doświadczenia, który dosyć szybko zapewnia nam przyrost punktów nauki do niezbyt wielkiego drzewka rozwoju. Nie jest to jednak jedyne źródło rzeczonych punktów, bo takowe zbieramy z czasem podczas wąskiej gamy dostępnych lekcji. Drzewko zapewnia kilka nowych ruchów zarówno dla Signy, jak i jej pieska. Możemy wykupić też nieco dłuższy pasek życia czy zwiększyć szybkości zapełniania paska „wytrzymałości”. W tym miejscu możemy też odblokować możliwość wykonania dłuższych sekwencji kombosów. Ogólny zasób ruchów jest oczywiście nieco większy od startowego i można go modyfikować poprzez wykupywanie modów w sklepie, a potem instalowanie podzespołów do urządzenia, jakie dostaniemy również nieco dalej w grze. Niemniej pełna pula ataków nie wygląda nadmiernie imponująco.
Progres jest za to w miarę szybki, ale wynika to też z długości gry, w której dobrnięcie do napisów końcowych zajmuje około pięciu godzin i to z solidnym grzebaniem po kątach, bowiem na małych planszach poukrywane zostały skrzynie ze sprzętem, jak i pewne roślinki. Niekiedy trzeba się nagimnastykować, ale na ogół nawet ten aspekt też nie stanowi większego wyzwania.
Aby nieco urozmaicić rozgrywkę, twórcy dodali do gry zagadki środowiskowe, aczkolwiek nie są one mocno skomplikowane i wymagają bardziej manualnego zaangażowania niżeli główkowania. W przypadku ustawiania świateł twórcy moim zdaniem nawet trochę przesadzili, bo takich sekwencji jest w tym miejscu sporo, a polegają głównie na tym samym.
Ostatnia sporna kwestia dotyczy grafiki. Modele postaci to pięknie wykonane sprite’y 2D, umieszczone jednak w środowisku 3D. Ten kontrast mocno rzuca się w oczy. Ma to znaczenie dla poruszania się po świecie gry, ale i ogólnych wrażeniach z wyglądu lokacji, które bywają ubogie w detale (co nie znaczy, że są brzydkie). Średnio wygląda też kwestia animacji. Raz sceny odgrywane są na planszy, co wygląda nieźle, a raz przenosimy się na statyczne ujęcia stylizowane na sceny z anime, które wyglądają dużo gorzej, zwłaszcza kiedy próbuje się tu wdrożyć jakiś ruch. Wolałbym w tym aspekcie większą konsekwencję. Soundtrack jest za to świetny.
Signy & Mino: Against All Gods jest sympatyczną grą, która zdecydowanie mogłaby być dłuższa, nieco bardziej rozbudowana i trudniejsza, ale i tak dostarczyła mi sporo radości. Losy Signy i Mino bywają angażujące, a walka wygląda świetnie. Zyskała by znacznie, jeżeli rozbudowano by wachlarz ataków.
