https://www.youtube.com/watch?v=qDuIO8xEQhU&list=PLjmaGYAtBvtcfbIA7k6-E202Pa5LGBhbP&index=6
[h1][i]Oto mój/moja drogi/droga Czytelniku/Czytelniczko zapraszam Cię do recenzji gry Once in Flowerlake.
Kameralnej, artystycznej gry przygodowej prosto od dewelopera Mikhaila Neznamova. Flowerlake został wydany w 2021 roku również przez Mikhaila. To w pełni autorski projekt tegoż artysty, acz to nie jedyna gra w jego portfolio.
Życzę przyjemnej lektury.[/i][/h1]
[b]Nienazwany jegomość.[/b]
Once in Flowerlake to niezależna, izometryczna gra narracyjna w scenerii science-fiction z widokiem z góry. Opowiada historię bezimiennego człowieka, zapętlonego w rutynie codziennych zmagań z gniewnymi żywiołami. Wszechogarniającą bielą pośród skutego lodem, smaganego mroźnym wichrem i zasypanego grubą warstwą białego puchu świata, jak i obecnością bezdusznych maszyn. W toku rozgrywki kontrolujesz ów bezimiennego mężczyznę lub tzw. '67303', jak zowie się on w grze.
Mężczyznę bez imienia, lecz naznaczonego numerem...
...czyżby więźnia?
https://steamcommunity.com/sharedfiles/filedetails/?id=2817287770
[b]Zagroda.[/b]
Bezimienny budzi się w kapsule pośrodku zaśnieżonej tundry, kołysanych wiatrem drzew i przemykających białych zajęcy. Jest to zimne, niebezpieczne pustkowie, choć na swój surowy sposób, piękne. Na szczęście, po chwili przeprawy trafia on na małą chatkę, by ogrzać się w jej wnętrzu. W skład jej wyposażenia wchodzą; łóżko, piecyk i komputer, a celem wychodzenia z niej na zewnątrz, jest zajmowanie się czterema przedziwnymi maszynami. Czymś na wzór generatorów...
...ciepła?
Nie wie jednak, dlaczego znalazł się w takich okolicznościach, ani czemu wykonuje ów pracę, którą musi czynić dzień po dniu. A zamknięty jest w swego rodzaju laserowej zagrodzie, na której straży stoją latający, robotyczni strażnicy.
[b]Równo zmarznięty.[/b]
Tak więc każdego dnia opuszcza on swoją przytulną chatkę, by powoli brnąć przez zaspy, opierać się śnieżycy. Warto przy tym dodać, że tym co napędza oś fabularną, jest narracja środowiskowa.
Czyli zachowanie protagonisty w stosunku do panujących warunków, czy zastanej sytuacji. Przykładowo, rutyna polegająca na rąbaniu opału do piecyka, czy też samo przedstawienie sposobu poruszania się mężczyzny, który jest nader generyczny. Ślimaczy wręcz.
Reprezentuje to bowiem prawdziwy wysiłek na jakie nastawione jest ciało w sytuacji opierania się przenikliwemu, mroźnemu wiatrowi, czy grzęźnięciu w zaspach. Chodzenie po głębokim śniegu to w istocie wielki wysiłek. Niemniej nasz 67303 potrafi biegać truchtem, choć zrywkowo i przez krótki czas, co skutkuje chwilową zadyszką.
Sądzę, iż w materii tego tytułu, mechaniki sterowania postacią, wprowadzają elementy immersji do świata przedstawionego.
Bo czy zawsze w grach musimy się śpieszyć?
[b]Narracja szronem utkana.[/b]
Od strony fabularnej, historia skupia się na opowiadaniu siebie poprzez nieśpieszny gameplay o poczuciu osamotnienia, stanach beznadziejności, stagnacji, podczas gdy mężczyzna tkwi w zimnej, opuszczonej dziczy, zarazem więziennej zagrodzie i monotonni jednostajnej pracy. Nie wiedząc dlaczego właściwie ma dbać o stan wspomnianych urządzeń.
Tajemnica, dlaczego bezimienny opiekuje się tymi maszynami i jakie jest ich przeznaczenie, pogłębia się, gdy odkrywa elektryczne ogrodzenie strzeżone przez latające, robotyczne kule, które strzelają do niego, gdy się zbytnio zbliży. Wraz z postępami w fabule enigmatyczny bohater, ratuje równie tajemniczą kobietę, a wówczas ów para próbuje dowiedzieć się wspólnie jaką pełnią rolę w tym nieznanym cyklu.
Historia jest intrygująca i podczas gry będziesz mieć wiele zagwozdek, jednak z czasem ta nieco przyśpiesza, popycha Cię do zakończenia gry i poznania odpowiedzi na swoje pytania.
https://steamcommunity.com/sharedfiles/filedetails/?id=2817287910
[b]Ślepota śnieżna.[/b]
Ponieważ gra skupia się na poruszaniu się po zaśnieżonym środowisku, rozumiem potrzebę i myśl artystyczną olegającą na oparciu całej szaty graficznej, zarazem palety barw na odcieniach bieli, szarości czy zimnych tonach indygo. Jednak czasami wydawało mi się, że potrzebuję pary gogli polarnych do noszenia, gdy starałem się znaleźć postać na ekranie. Wtapia się ona w śnieg, a w otoczeniu jak na lekarstwo uświadczyć elementów wyróżniających pana 67303. Ponadto zarówno myśli i słowne kwestie mężczyzny pojawiają się jedynie w formie białych napisów. Czy muszę dodawać, że mowa o napisach na śnieżnobiałym tle, co ponownie utrudnia czytanie ( chyba że nos dotyka ekranu )?
Owe mankamenty czasami utrudniały mi rozgrywkę i nieco tłumiły mój entuzjazm do gry. Jednakoż wzorem hartu ducha bezimiennego, wytrwałem i ja, tym samym ukończyłem grę.
[b]Płatki śniegu są ulotne.[/b]
Once in Flowerlake nie jest to długa gra, zaś trwająca około półtorej do dwóch godzin, w zależności od tego, jak bardzo zagubiłeś/zagubiłaś się na tle śnieżnobiałego pejzażu. ;P
W fabule zawartych jest kilka zwrotów akcji, które trzymają w napięciu, aby przejść dalej, aby zobaczyć jej zakończenie.
[b]Raz nad Kwiecistym Jeziorem...[/b]
...to gra na kilka godzin. Czas gry może być krótki, ale odzwierciedla to niewygórowana cena.
Jednak rekompensuje to nastrojowa muzyka, muskający oblicze słuchu ambient śnieżnej zawieruchy jak i inne efekty dźwiękowe, które dodają subtelnej magii do opowieści o opustoszałym, zimnym świecie i poczuciu osamotnienia. To zdecydowanie wielce klimatyczna gra ucząca cierpliwości, tak bardzo niedocenianej cechy.
Zdawkowo, acz miarowo ukazuje błyskotliwe warstwy treściowe, takie jak poczucie syzyfowej pracy, tymczasowe przyjaźnie, zderzenie z obcym światem...
...i to poczucie brnięcie przez polarne latyfundia.
Jeśli więc uważasz, czujesz, że życie to podróż, a nie cel i że nawet w mrowiu, wielkich i głośnych tytułów, żadna gra nie jest na tyle mała aby nie zasługiwać na Twoją uwagę. Bo choć Once in Flowerlake to niepozorny tytuł, to nader kuszący dojrzałą opowieścią której warto dać kredyt zaufania. Opowieść snuta obrazem i brzmieniem w którą warto zagrać.
[h1]Dziękuje Ci za lekturę drogi/droga Czytelniku/Czytelniczko.
Pozdrawia mob z redakcji Aga i my.[/h1]
