LEGO® Marvel Super Heroes 2

Gry LEGO mają to do siebie, że nie działają. Zazwyczaj są portami gier z konsol. W tym zakresie ta gra nie jest inna. Ma masę bugów i aspektów, które wskazują na to, że nigdy nie była testowana. Przykłady: - na karcie graficznej AMD gra - domyślnie z wyłączoną synchronizacją pionową - jest w stanie żądać od karty czynności, który powoduje crash całego komputera. - średnio jeden na trzy, cztery poziomy trzeba restartować i przechodzić od zera w wyniku nieodwracalnych bugów. - postacie mają tendencję do utykania bez możliwości wydostania ich w inny sposób niż ponowne załadowanie poziomu. - prompty do wciskania przycisków często są zasłaniane przez ikony postaci, przez co trzeba je zgadywać. Ale nawet pod kątem świadomych wyborów projektowych gra jest bardzo... dziwna. W przeciwieństwie do wcześniejszych gier z serii, nie oferuje bonusowych ustawień takich jak nieśmiertelność, odporność na odrzuty czy wykrywanie złotych klocków. Są wykrywacze innych znajdziek, ale akurat nie złotych klocków. System walki jest inny niż we wcześniejszych grach - i może to skill issue z mojej strony, ale miałem wrażenie, że walki ciągnęły się w nieskończoność. Gra ma pełen voice acting oraz ogrom dialogów. Polska lokalizacja zrobiła świetną robotę, ale nie była w stanie usunąć problemu, który miał oryginał: żarty są wymuszone i trwają znacznie dłużej, niż powinny. Do tego linijki cały czas się powtarzały - szczególnie, gdy korzysta się z tych samych postaci. "Jej! Zaraz, nie tak to robią zawodowcy. Znaczy, JEJ!" itd. Moim zdaniem gra byłaby przyjemniejsza bez ludzkich głosów. Najgorzej jest z Gwenpool, której dialogi przyprawiały mnie o duszenie się z żenady. Zagadek jest wiele i muszę docenić kreatywność niektórych z nich, ale wiele z nich ciągnęło się w nieskończoność. Zagadki z przesuwaniem przedmiotów... Animacje ciągnące się w wieczność... Wymuszone przełączanie między postaciami... Najgorzej było pod wodą, gdzie wszystko jest dwa razy wolniejsze. A propos animacji: z jakiegoś powodu przytrzymanie przycisku zmiany postaci (istotne w trybie "gry swobodnej") często włączało piekielnie długą animację zmieniania formy. Przez to przełączanie ze Spider-Mana czy Iron Mana stawało się mozolne i wymagało dodatkowego przytrzymania przycisku. Albo przycisk do szybkiej zmiany postaci w "wolnej grze": kiedy masz w zespole Star-Lorda, a zawsze będziesz go miał, bo z jakiegoś powodu jako jedyny posiada kluczową zdolność "bomb grawitacyjnych", nie możesz przełączyć na poprzednią postać, ponieważ priorytet ma animacja przełączania jego hełmu. Wiele misji wymaga korzystania z posiadanych pojazdów - ale przyzwanie ich jest równie mozolne. Moim zdecydowanie najmniej ulubionym aspektem gry są misje, które polegają na znalezieniu kilkunastu przedmiotów zaszytych w danym rejonie <i>lub na całej mapie</i>, bez żadnego sposobu na śledzenie postępów czy podświetlanie ich na mapie. A takich misji jest nieprzyjemnie wiele. Postaci jest bardzo dużo i momentami ciężko się połapać, które jest gdzie oraz jakie ma zdolności. Jest całkiem fajny ekran, na którym można poznać backstory danej postaci oraz pierwszy komiks, w którym się pojawiła. Problem z tym jest taki, że animacja przechodzenia na ten ekran jest komicznie długa i trzeba ją powtarzać dla każdej z prawie 200 postaci, jeśli chce się poznać je wszystkie. Swoją drogą jest inny problem z postaciami: mimo nazywania się "Marvel Super Heroes", w przeciwieństwie do pierwszej gry, gra nie jest oparta na uniwersum Marvela per se - ta gra jest w większości oparta na MCU, a więc na filmach i serialach, których jest za dużo by spamiętać wszystkie. Bez ich znajomości jest niezręcznie, bo nie rozumie się nieustannych nawiązań i wspominek. Jako najważniejsze postacie nie są już przedstawiani Avengers, tylko Strażnicy Galaktyki. Fantastyczna Czwórka nie pojawia się wcale, mimo ich powiązań z głównym antagonistą, Kangiem. X-Men nawet nie są wspominani. Prawie każdy poziom kończy się praktycznie identycznym bossem, który ma bardzo dużo HP. Są też przeciwnicy wyposażeni w tarcze lub miecze. Wszyscy mają zdolność odbijania wszelkich obrażeń i trzeba czekać, aż odsłonią swój słaby punkt. Bardzo szybko to się robi nudne i żmudne. Muzyka jest... okropna. Nawet jeśli jest się fanem "Mr. Blue Sky", słysząc to po raz 30-ty zaczyna mieć się dość. A nie przestaje. Zresztą słyszy się to za każdym razem, gdy się włącza grę. Niepomijalna cutscenka serwuje kolejną dawkę tejże muzyki. A, no właśnie. Niepomijalne cutscenki. Jest ich absurdalnie dużo. W trakcie przechodzenia poziomów większość czasu spędza się właśnie w nich. Po przejściu jest kolejna cutscenka, trwająca jakieś 20-30 sekund, podsumowująca stan znajdziek z danego poziomu. Czemu to jest niepomijalne? Niestety, mam tylko jedną teorię: żeby sztucznie wydłużyć długość gry. I nie wiem po co - gra już jest strasznie długa i ma bardzo dużo zawartości. Do tego stopnia, że się znudzi jeszcze zanim osiągniesz 80% ukończenia. Jest jeszcze jeden aspekt, przez który nie grało mi się w to przyjemnie: to, co zrobili ze Stanem Lee. Przedstawili go jako egomaniaka który cały czas krzyczy, że wypadałoby mu pomóc wydostać się z opałów. Po uratowaniu go mówi jedną z kilku linijek o tym, że jest najważniejszą, najciekawszą i najsilniejszą istotą w świecie komiksów. Że jest królem cameo. Że przez to, ile razy się pojawia w tej grze, to jest postacią pierwszoplanową. Ile można? To jest tak subtelne jak rozpędzony TIR. No więc podsumowując - gra jest równie zbugowana co inne gry z serii LEGO, ale w przeciwieństwie do poprzedniczek, jest zdesignowana w sposób frustrujący i nieprzyjemny. Naprawdę nie polecam, tym razem już nie na zasadzie "jeśli masz cierpliwość, to może ci się spodoba".