Legion TD 2 - Multiplayer Tower Defense

Broken and bad

Melhor TD atualmente, se gosta de TD é sucesso garantido.

Офигенная игра чарующая своей атмосферой и ностальгией, всем фанам третьего варкрафта посвящается, приятный визуал, смешные названия и гениальный геймплей! Всем любителям тавер дэфенс рекомендую, а так игра четка, в любом случаи 10 Дино из 10 Дино

There are no more reasons left to have Warcraft III installed

Apparently this was one of the first auto battlers as a mod for Warcraft 3, so respect for that. But I think the genre has been realized much better in other games and mods that followed, like Desert Strike, Auto Chess, Clash Royale, and my favorite: Mechabellum. The battles here are a yawn fest. Even though there is so much unused space on the map and on the screen, the units clump up 10 at a time on top of each other on the same tile, so you can barely see what the hell is happening during battles. Although it's a multiplayer game, you spend most of your time just battling creeps and rarely interact with the other players. That seems very boring to me, and the ratio between creep and player interaction should be completely reversed. There are some good character designs and 3D models, but they're completely wasted here. Unfortunately you will not see them (outside of the codex), since the camera view is so poorly designed. You only see units from the back, and to rotate the camera you have to enable the "advanced" camera setting in the options, but the controls for it are [i]atrocious[/i], so I rarely used it. Rotating the camera in a 3D game is advanced?? lol... Warzone, a game from like 30 years ago would like a word with you. Unit damage types is one of those complicated matrix things that are just a chore. There's a good reason why Dota2 moved away from it to a simpler model. There's a very simple economy mechanic, but it's not interesting enough to make up for all the shortcomings of the game. And for a supposedly tower defense game, it plays very little like any other TD, so don't expect for unit pathing around towers to matter.

░░ ░░ ░░ ██ ██ Fabuła / klimat / imersja ██ ██ ░░ ░░ ░░ Fabuła w tej grze to całkowicie zbędny ozdobnik. Kampania jednoosobowa nie wnosi absolutnie nic do doświadczenia, a suche, encyklopedyczne opisy jednostek czytasz raz i szybko o nich zapominasz. Podobnie jest z klimatem – trudno go w ogóle jednoznacznie zdefiniować z racji całkowitego braku narracji. O jakiejkolwiek immersji nie ma tu mowy, cały świat gry pod kątem spójności to kompletne pomieszanie z poplątaniem. Zaawansowana technologia miesza się tu z magią i klasycznym fantasy bez ładu i składu, co tylko wzmacnia wrażenie obcowania z czysto mechaniczną makietą. Chociaż nietypowy styl artystyczny w połączeniu z poprawnym audio jakoś łatają tło dla samej rozgrywki, to gra od początku do końca daje jasno do zrozumienia, że jesteś tu dla cyferek i czystej taktyki, a nie dla opowieści. ░░ ██ ██ ██ ██ Wyzwanie / poziom trudności ██ ██ ██ ██ ░░ Tytuł nie bierze jeńców i wymaga realnego zaangażowania oraz czasu na naukę. Wyzwanie jest tu wielopoziomowe: musisz kontrolować ekonomię opartą na złocie i kryształach (mitylu), ulepszać króla, wysyłać najemników i precyzyjnie dobierać jednostki. Kluczem do przetrwania jest absolutne opanowanie tabeli typów obrażeń i pancerza – musisz na bieżąco analizować, które fale są dla ciebie śmiertelnym zagrożeniem, a na których masz przewagę. Ta sama wiedza pozwala ci brutalnie punktować słabości przeciwnika. Choć na początku gra wybacza drobne potknięcia, jeden błąd w późniejszej fazie meczu natychmiast wysyła cię do lobby. Poziom trudności potęguje czynnik ludzki: jako gra stricte multiplayerowa, stopień skomplikowania meczu zależy nie tylko od sprytu wroga, ale też od kompetencji twojego sojusznika. ░░ ░░ ██ ██ ██ Muzyka / udźwiękowienie ██ ██ ██ ░░ ░░ Oprawa dźwiękowa po prostu spełnia swoją podstawową funkcję i nic ponad to. Soundtrack jest całkowicie przezroczysty – po prostu leci w tle, nie zapada w pamięć i równie dobrze mogłoby go nie być. Udźwiękowienie samych jednostek stoi na poprawnym poziomie i brzmi tak, jak podpowiada intuicja (żywiołak brzmi jak żywiołak, a karabin snajperski ma odpowiedni odgłos). ░░ ░█ ██ ██ ██ Gameplay ██ ██ ██ █░ ░░ Główna pętla gry wymaga cierpliwości, ale kiedy już zrozumiesz zależności między typami ataków i nauczysz się łatać luki we własnej obronie, pojedynki na optymalizację struktur dają mnóstwo satysfakcji i generują spore emocje. Niestety, z czasem zza satysfakcjonującej fasady zaczyna przezierać monotonia. Liczba jednostek, najemników oraz opcji otwarcia jest ograniczona, co sprawia, że schematy zaczynają się powtarzać. Sytuację pogarsza fakt, że balans nie jest idealny – gra wyraźnie faworyzuje konkretne, silne jednostki, podczas gdy inne są niemal bezużyteczne. Ostatecznie wszystko i tak sprowadza się do suchej kalkulacji: kto lepiej zarządza ekonomią i sprawniej skontruje wroga wzmocnieniem fali. Dodatkową frustracją bywają też niekompetentni sojusznicy, którzy potrafią zepsuć nawet najlepiej zaplanowany mecz. ░░ ██ ██ ██ ██ Regrywalność ██ ██ ██ ██ ░░ Mimo powtarzalności i ograniczeń, gra ma potężny syndrom "jeszcze jednego meczu". Rozgrywki są stosunkowo krótkie, co ułatwia podjęcie decyzji o natychmiastowym powrocie do kolejki. Największym atutem napędzającym regrywalność jest losowość – fakt, że w każdym meczu dostajesz inną pulę jednostek do wyboru, zmusza do ciągłego kombinowania i sprawia, że każda partia ma nieco inny przebieg. Różnorodne tryby zabawy, tygodniowe wyzwania oraz misje przeciwko sztucznej inteligencji dają wystarczająco dużo opcji, by regularnie wracać do gry i sprawdzać swoje siły na nowo.

Dadlu