Into the Breach

เกมที่คนส่วนมากว่าดีแต่ผมกลับเห็นต่าง นี่มันเครื่องมือทรมาณตัวเองชัดๆ เป็นเกมที่ดูดีมากในเชิงคอนเซ็ปแต่กลับเต็มไปด้วยความไม่แฟร์ -หุ่นมีหลายทีมให้เลือก ซึ่งทุกทีมมีคอนเซ็ปและสไตล์การเล่นเป็นของตัวเอง แต่กลับทำออกมาได้ขาดๆเกินๆ บางทีมเล่นสนุกจนลืมเวลา บางทีมเล่นไประทมไป บ่งบอกถึงการดีไซน์ที่เน้นคอนเซ็ปแต่ปวกเปียกด้านเกมเพลย์ -กฏง่ายๆของเกมนี้คือมอนได้เดินก่อนแต่ได้โจมตีทีหลัง ซึ่งมันก็มีมอนบางตัวที่แหกกฏนั้น ให้พูดคือพวกตัวที่ยิงรังไหมจากระยะไกลได้ ถ้าเจอมอนพวกนี้ในด่านเราต้องมาเสียแอคชั่นเพื่อแก้รังไหมอันน่ารำคาญพวกนี้ แต่หุ่นเราดันมีแค่สามตัวแถมทุกตัวแอคชั่นได้ครั้งเดียวต่อเทิร์น ถ้าใช้แอคชั่นแก้ไปหนึ่งตัวก็เหลือไว้เล่นแค่สองตัว แต่ถ้าหุ่นคุณดันไปติดรังไหมสองสามตัวพร้อมกันก็จบเห่ คุณจะใช้แอคชั่นทั้งหมดในการแก้ ส่วนพวกแมลงเวรก็เผาบ้านเผาเมืองและจบเทิร์นด้วยการยิงรังไหมอีกชุดมาให้คุณแก้เทิร์นต่อไปเป็นลูปนรก -ตรรกะของภารกิจที่ชวนปวดหัว เริ่มจากอันแรกคือให้คุ้มกันแมลง แต่ไอ้แมลงเวรเนี่ยมันไล่กระทืบเราด้วยแถมตีอย่างแรง มันน่าคุ้มกันไหมล่ะ ภารกิจอีกอันคือคุ้มกันโรงงานผลิตหุ่นยนต์ ซึ่งโรงงานจะส่งหุ่นยนต์เข้าสนามรบเทิร์นละหนึ่งตัว แต่ไม่ได้ส่งมาช่วยเราสู้หรอกนะ ส่งมาไล่ยิงเราอีกแล้ว ปล่อยให้ระเบิดไปเถอะโรงงานนรกแบบนี้ -ข้อต้อมาคือคนขับที่มีให้เลือกใช้มากมาย แต่พวกที่ใช้งานได้จริงกลับมีไม่ถึงครึ่ง เรียกได้ว่าเน้นปริมาณมากกว่าคุณภาพ -ข้อสุดท้ายคือความไม่แฟร์ของด่านสุดท้าย(มีสปอยเล็กน้อย) ปกติเราจะเห็นสิ่งปลูกสร้างในด่านก่อนแล้วค่อยเลือกจุดลงของหุ่น แต่ด่านสุดท้ายเนี่ยเราจะเห็นแค่พื้นโล่งๆ พอวางหุ่นไปแล้วสิ่งปลูกสร้างถึงจะตามมา นั่นแหละคือความไม่แฟร์ เพราะมีหลายครั้งที่สิ่งปลูกสร้างดันมาล้อมหุ่นเราไว้จนเดินไปไหนไม่ได้ แล้วก็แพ้ไปแบบงงๆทั้งที่โมเมนตั้มเกมมันดีมาตลอด สำหรับผม Into the Breach คือเกมที่ยากแต่ไม่ค่อยสนุก แต่มันเป็นไปได้ที่เกมจะยากด้วยสนุกด้วย ตัวอย่างก็มีให้เห็นเยอะแยะมากมาย ซึ่งผมไม่เสียดายเงินที่ซื้อเกมนี้มาเล่นหรอก แต่หากใครมาเห็นคอมเม้นนี้ผมอยากจะบอกแค่ว่า"หนีไปเถอะครับ"