Hellblade: Senua's Sacrifice

This isn't fun. If you're interested in the story just watch it on YouTube. The gameplay is just solving simple puzzles often by moving pillars around so light matches the runes on the doors, and combat is just repetitive two button pressing with some QTE moments. This game is praised for its story and visuals, which is fine they are quite good. However, the game itself is a chore to play.

САМАЯ ЛУЧШАЯ ИГРА В КОТОРУЮ Я КОГДА ЛИБО ИГРАЛ, хотя нет, В КОТОРУЮ Я КОГДА ЛИБО ЗАХОДИЛ, ЭТО ШЕДЕВР НА ВЕКА, 19/10, ОБОЖАЮ ЭТУ ИГРУ ВСЕМ СЕРДЦЕМ, Я ТАКИХ ПРОРАБОТАННЫХ ИГР НИКОГДА НЕ ВИДЕЛ

This is my favorite game I first played it around 6 years ago and finished it in a single day It was a cracked copy back then but because I love it so much I decided to buy it to replay it I'm so excited for the next part This game has been my favorite for years, and it's going to stay that way for a long time. I love every single thing about it

Невероятно крутая игра! Затрагивающий сюжет. Отличный визуал, атмосферная, хорошее музыкальное сопровождение, а музыка в титрах просто супер! Играл с русской озвучкой от GamesVoice, они отлично справились с задачей, отличная озвучка получилась и песня в титрах супер! Сама игра очень понравилась, сюжет сильный, а концовка мощная. Посмотрев видео о том, как делалась игра, разработчикам крепко жму руку! Разработчики молодцы! Так проделать работу, изучить такой сложной вопрос, о болезни, и передать на экран, это большой труд. С большим удовольствием проходил эту часть. Пошёл во вторую, и жду выход третей части!

[b]Hellblade: Senua's Sacrifice İncelemesi: Bir Zihnin Karanlık ve Yorucu Yolculuğu[/b] Hellblade, klasik bir aksiyon oyunundan ziyade, bir karakterin psikoz (şizofreni benzeri sanrılar) durumunu oyuncuya yaşatmaya çalışan, daha çok yürüme ve sinematik odaklı bir deneyim. Oyunu güncel zamanda oynamış biri olarak grafiklerinin ve atmosferinin çıktığı yıla göre çok başarılı olduğunu ve bugün bile hala çok iyi göründüğünü söyleyebilirim. Türkçe dil desteği ile çıkmış olması da kesinlikle çok büyük bir artı. [b]Ses Tasarımı ve Muazzam Oyunculuk[/b] Oyunun açık ara en güçlü ama bir o kadar da rahatsız edici kısmı ses tasarımı. Kulaklarınıza sürekli fısıldayan, sizi bazen öven bazen aşağılayan o sesler (Furies) ambiyansı şahlandırıyor ama bir süre sonra sizi gerçekten germeye ve rahatsız etmeye başlıyor. Senua'yı canlandıran oyuncu (Melina Juergens) mimikleriyle mükemmel bir iş çıkarmış. Oyunculuk beni duygusal olarak çok derinden vurmasa da, yer yer "vay be ne oynamış" dedirtti. Gerçi bazı sahnelerde oyunculuk biraz "cringe" (utandırıcı) gelse de, genel performansa laf etmek haksızlık olur. [b]Hikaye, Olay Örgüsü ve Final[/b] Hikaye ve sunum açıkçası bana çok geçmedi. Ortamdaki o karanlık, paganizm hissiyatı bir süre sonra beni rahatsız etti. Senua'nın ölen erkek arkadaşı Dillion için dakika başı ağlaması ve sızlanması da bir noktadan sonra irite edici olabiliyor. Tüm bu yorucu serüvenin ardından karşılaştığımız final sekansı da açıkçası bana oldukça garip geldi; oyun beklediğim o net ve tatmin edici kapanış hissini maalesef veremedi. Psikoz muhabbetini çok başarılı yansıtsalar da, keşke daha çok "oyun" gibi hissettirseydi; zira bolca yürüyüp ara sahneler izliyoruz. [b]Bulmacalar ve Aksiyon Döngüsü[/b] Perspektif kullanarak kapılardaki Rünleri aradığımız bulmacalar oldukça keyifliydi. Sizi aptal yerine koymuyor ama çok da yormuyor; üstelik gamepad titreşimiyle yaklaştığınızı belirten ufak ipuçları oyunun akışını rahatlatıyor. Savaş mekanikleri ise çıktığı yıla göre tatmin edici. Hızlı/ağır saldırılarımız, charge vuruşlarımız ve zamanı yavaşlattığımız özel bir gücümüz var. Ancak düşman çeşitliliği inanılmaz kısır, hepsi birbirinin aynısı, ileride çıkanlar sadece daha zor ölüyor. Boss savaşları (Surtr, Valravn vs.) sunum olarak sönük ve tasarımları alıştığımız mitolojik tasvirlerden çok farklı, garip hissettiriyor. Boss mekanikleri tamamen "dodge (kaçın) - saldır - dodge" döngüsü üzerine kurulu, pek bir derinlikleri yok. [b]Keşif ve Başarımlar[/b] Oyunda keşif hissiyatı ve ödüllendirme neredeyse sıfır. Sadece başarımları fullemek isteyenler için haritaya gizlenmiş 44 adet "Lorestone" (hikaye taşı) var. Geri kalan tüm başarımlar zaten hikaye akışında açılıyor. Rehber eşliğinde veya kendi çabanızla bu taşları toplamak, en azından etrafı keşfetmek için bir amaç veriyor. [b]Sonuç[/b] Bulmacaların tatmin ediciliği ve atmosferi yansıtmadaki başarısıyla öne çıksa da; aksiyonun tekdüzeliği, düşman tekrarı, fazla yürüme sekansları ve garip hissettiren finaliyle yer yer yoran bir yapım. [b]Puanım: 5.5 / 10[/b]

An absolute masterpiece, beautiful visuals, audio and story.

[b][h3] "En zorlu savaşlar zihinde verilir."[/h3][/b] Grafik olarak şahane, hikaye yönünden muazzam, aksiyon savaş sahneleri ve puzzlelarla dolu bir oyun. Hikaye yönünden büyüleyici çünkü Senua'nın psikotik ruhsal bozukluktan mustarip olmak gibi özel bir durumu var. Psikoz durumundaki insanların, iki ana semptom grubunu, bunlardan biri kişinin dış dünyada algılanacak gerçek ve nesnel bir şey olmadığı halde algılar deneyimlediği halüsinasyonlar. Diğeri ise kişinin sıklıkla sağlam bir gerekçe olmaksızın tuhaf ve tatsız korkutucu düşüncelere sahip olduğu sanrılar. İki grup semptomu tam manasıyla anlatabilmek büyük bir başarı. Tüm Lorestone'larla (İlim Taşları) ile etkileşime girip açarsanız, Hela'ya açılan kapıyı geçmeden hemen önce Druth'un Senua ile Kuzeylilerin fethindeki rolü hakkında konuştuğu kısa bir sahne gösterecek.