Fallow

Played this all the way through with a friend on their account a while back, very impressed by the games atmosphere Really surprised the OST for this game isn't on steam with how good the music is

I’m not even sure what to say about Fallow. It’s mesmerizing. It grips you in its pure auditory and visual splendor. Every little sound is so tactile, every time hooks into something deep within. It’s undeniably evocative. I feel like i can’t actually express what this game does or is about in a way that can encompass it, all I know is what I felt while playing. It’s something that will stick with me for a very long time, I know that much. It’s a special piece of art that stirs something primal.

精良的美术、情感丰富的人物对话、远古神话元素、隐晦的故事架构、布满各种隐藏且需要重复探索的地图……这游戏要是出中文感觉能火，因为可挖的有趣的谜团太多了。 就凭一句“This world is her soul.”来尝试将主角和古神的关系连在一起就够吊胃口了。虽然我只能用蹩脚的英文能力加词典查阅剧情上各种六级单词，但故事的大概还是能理解： 游戏之所以叫Fallow主要因为里面所有的角色都叫这个姓。如同初期主角的对白所言，Fallow就像是赏给与世界格格不入的人一个充满诅咒的姓氏，正好这里面四个角色当年都因背负难言的过去相聚一起。而玩家在这其中能做的，一边是找出消失的姐妹的记忆，一边从中了解古神和世界以及和主角本身的联系。 虽说是这样，但感觉游戏最大的探讨主题应该还是家庭创伤，详细来说是亲情的创伤。奇妙的是游戏用不着细说角色到底受到了什么伤害却能让你带入其中。

this game was really beautiful i dont think that words can quite describe how i feel about this game, but its one of the few games to make me feel, and it does so profoundly highly recommend

[i] "Fallow; hastalık, ihanet, şartlar veya kader nedeniyle dünyaya ait olmaya uygun görülmeyenlere verilen bir isimdir. Dünyada bir yeri hak etmeyenlerin taşıdığı bir damgadır." [/i] RPGmaker oyunları benim için her zaman bir yumuşak nokta olsa da, bir çoğunun gereksiz soyut tasvirlerini boş ve sıkıcı bulurum. Fallow'da ise durum pek öyle değil: yazılmış her metin, koyulmuş her eşya ve tanıştığım her varlığın bir anlamı, ifade etmek istediği bir düşünce var. Oyunu bitirdikten sonra bütün bunların ana karakterimiz Isabelle'in kendi öz annesini terk edip evden kaçtığı için en sonunda delirip kendini "kendi cehennemine" kapattığı bir ve sonunda ise bütün bu olanları kabullendiğini gördüğümüzü sanarken, oyunun bitiminden sonra sanki ikinci bir oyun kadar büyük bir kısım daha mevcut. Oyun bireysel sorunlardan ziyade çok daha büyük toplumsal durumları işliyor. [spoiler] Oyunun gizli bölgelerinden birinde tüplerin içerisinde insan beyinleri, devasa mekanik solucanlar ve kablolar buluyoruz. Tamamen kendi fikrim olsa da bunun beden ve ruh ayrımı üzerine olduğunu düşünüyorum, o "et ve kemikten oluşan hapishanede kilitli kalma" hissi sembolize edilmiş. Toplumdan izole olmak, travmanın duvarları arkasına saklanmak geçici bir güven sağlasa da, insanı yavaş yavaş görünmez kılmış. Ayrıca kız kardeşlerinin hikaye boyunca tek tek ortadan kaybolurken kendi odalarında bir tek eşyaları veya kitapları bile kalmamasını oyunun "sanki hiç var olmamışlar gibi" göstermesi de ana karakterin bu süreçteki yas sürecini harika yansıtmış. [/spoiler] Isabelle, sadece kendi zihninde deliren bir kız değil; sevilmediği, dışlandığı ve kimliği yüzünden kabul görmediği bir dünyadan kaçıp, kendine güvenli bir liman yaratmaya çalışan ama bu limanın da yıkılışına şahit olan yaralı bir insan. Fallow da Isabelle'in bu hikayesini doğrudan ve tek düze anlatmak yerine, oyuncuyu kasvetli ve rahatsız edici bir atmosferde gezindirerek anlatmak istemiş, biraz sıkıcı olabilen ama harika müzikleri ile de devam ettiren bir oyun olmuş.

Damn.

I'm not sure I understood. It felt a bit sad, and lonely and lost. I'm glad I experienced it. I think I just don't know how to write what it was like.