Dead Dungeon

[code][b]Dead Dungeon[/b] byłby platformówką idealną, gdyby tylko ktoś zaznajomiony z gatunkiem chwilę w nią pograł[/code] [b]Dead Dungeon[/b] ma JEDNĄ wadę. Dosłownie jedną. Jest niegrywalna jako platformówka. Resztę robi idealnie - o ile to faktycznie cokolwiek zmienia. Kolce pomimo trójkątnej tekstury, w rzeczywistości są kwadratowymi hitboxami. Nie zliczę ile razy w ciągu jedynie godziny gry zmuszony byłem poprawiać poziom tylko dlatego, że postać zahaczyła o hitbox kolców. Takie "małe" niedopatrzenie, to w realiach współczesnych platformówek czynnik, który od razu je dyskwalifikuje jako produkcję do speedrunów - czyli podstaw każdej platformówki. Malutkim problemem jest także nierównomierne opadanie postaci i sporadyczne błędne zliczanie skoków, gdy postać znajduje się blisko krawędzi - do tego się jednak można przyzwyczaić i przymknąć oko. Na plus ścieżka dźwiękowa, która wpada w ucho. Elektroniczne jeżdżenie wiertłem po winylu jest adekwatne do gry. Oprawa graficzna także zasługuje na uznanie, bo gra może się podobać - jest kolorowa, plansze są czytelne, a przeciwnicy i obiekty widocznie odznaczają się na tle teł. Wszystko jest przy tym zaskakująco płynne i ostre jak żyleta. Myślę, że grę można polecić każdemu fanatykowi starych platformówek, które kładły nacisk na powtarzanie jednej planszy po tysiąckroć, ale i zwykły "szarak" przy odrobinie cierpliwości mógłby się w niej dobrze bawić. Wszystko to jednak przy akceptacji tej jednej jedynej idiotycznej wady, która skreśla [b]Dead Dungeon[/b] jako grę, w którą można grać w celu masterowania poziomów - coś co uznaję za podstawę takich gier. Także niestety, ale ta gra musi otrzymać ocenę negatywną.