Burnhouse Lane

Harvester Games’in oyunlarıyla zaman içinde oldukça derin bir bağ kurdum. Özellikle Rem Michalski’nin dünyaya bakışında kendimden bir şeyler bulduğumu düşünüyorum. Çünkü iğrençliği, vahşeti ve dehşeti bir sanat tablosuna dönüştürmek kolay değildir. Bunun için yalnızca karanlığı görmek yetmez; o karanlığın içinde yeterince uzun süre kalmış, onun dilini öğrenmiş olman gerekir. Üstelik bütün bunları yaparken merhametini ve empatini de kaybetmemen gerekir. Canın yanarken, şahit olduğun şeyler günlerce zihninden çıkmayacak kadar ağırlaşmışken bile insan bazen küçük detaylara tutunur. Çürümüş olanın içindeki güzelliğe, korkunç olanın ardında saklanan kırılganlığa, hatta ölümün kendisinde bulunan o tuhaf sükûnete odaklanır. Ölüm hepimiz için kaçınılmaz bir gerçeklik. Ondan sürekli kaçmak ya da onu yalnızca korkulması gereken bir son olarak görmek yerine varlığını kabullenmek, insanın bakışını zamanla değiştiriyor. Belki de bir noktadan sonra mesele ölümden korkmamak değil; onun içinde bile güzelliğe benzeyen bir şeyler görebilmeyi öğrenmek oluyor. Burnhouse Lane benim için tam olarak bu duygunun içinden doğan bir oyun. Michalski, oyun geliştiricisi olmadan önce yaptığı hasta bakıcılığından edindiği deneyimleri bir kez daha eserine yansıtmış. Hastaneleri ve bakım evlerini hiç sevmiyorum. Çünkü ne kadar huzurlu, temiz ve nazik görünürlerse görünsünler, üzerlerinde tarif etmesi güç bir ağırlık olduğuna inanıyorum. Havadaki o ölüm ve yaşlı kokusu adeta bir sigara dumanı gibi binanın duvarlarına sinmiş vaziyette oluyor. Burnhouse Lane de böylesine depresif bir ortamın içerisinde çalışan Angie Weather’ın hayatına giren küçücük bir umut ışığının ondan bencilce ve zorla alınmasının ardından sürüklendiği tavşan deliğini anlatan, oldukça yürek burkan bir yapım. Başlangıçta The Cat Lady 2 olarak planlanan Burnhouse Lane, geliştirme süreci ilerledikçe The Devil Came Through Here üçlemesinin gölgesinden çıkarak kendi kimliğine kavuşmuş. İyi ki de öyle olmuş. Susan Ashworth ile Angie Weather birbirinden tamamen farklı iki insan. Ruhlarının çürüme derecesi yer yer birbirine benzese de onları hayata bağlayan şeyler ve insanlara karşı duruşları oldukça farklı. Tabii bunun detaylarına burada girmek yerine bunları bizzat deneyimlemenizin ruhunuz üzerinde çok daha vurucu bir etki bırakacağını düşünüyorum. micAmic’in çiğ duyguları notalara yansıtabilmesi sayesinde yalnızca soundtrack’i dinleyerek bile derin bir yolculuğa çıkabilirsiniz. Açılış menüsünde çalan parçanın adı “Lullaby for Children’s Ghosts”. Daha ismiyle bile insanın göğsünde acı tatlı bir sızı bırakıyor. Bu oyunun menüsü açıkken değer verdiğim insanlarla uzun uzun konuştuğum geceleri hatırlıyorum. Bana o kadar huzur veriyordu ki bazen oyunu başlatasım bile gelmiyordu. Gerçekten bir ninni gibi. Geceleri en karanlık düşüncelerinizle savaşırken açık camdan giren tatlı bir esintinin yüzünüzü okşayıp ardından sessizce kaybolması gibi bir his bırakıyor bende. Sanatın benim için en büyüleyici taraflarından biri de aynı eserin farklı insanların kalbinde bambaşka şeylere dönüşebilmesi. Ben de bu inceleme boyunca Burnhouse Lane’in bende bıraktığı izleri anlatmak istiyorum. Belki benim gördüğüm şeylerden birkaçını siz de görür ve bu sanat eserini kendi gözlerinizle deneyimlemek için gereken o küçük motivasyonu içinizde bulursunuz. Oyun, acı hikâyesini daha ilk dakikalarda bir tokat gibi yüzünüze çarparak başladığı için benim de burada anlatmamda çok büyük bir sakınca olduğunu düşünmüyorum. Bir hemşire olan Angie, insanların acı çektiği bir ortamda kocası James ile tanışıyor ve hayatı kısa bir süreliğine hiç olmadığı kadar güzelleşiyor. Fakat birlikte kurdukları umut dolu hayaller, James’in kansere yenik düşerek hayatını kaybetmesiyle paramparça oluyor. İnsanı hasta eden en büyük etkenlerden birinin de hüzün olduğuna inanıyorum. Angie, kocasının ölümünün ardından toparlanamıyor. Sanki James’i ondan alan o lanet hastalık yasını bile yaşamasına izin vermek istemiyormuş gibi, günün birinde gelip Angie’yi de buluyor. Kanserini öğrendiğinde hastalık çoktan ileri bir aşamaya ulaşmış durumda ve önünde yalnızca yaklaşık altı aylık bir ömür kalmış. Angie ise kendisine kalan bu küçücük zamanı mümkün olan en iyi şekilde değerlendirmeye karar veriyor. James ile birlikte hep hayalini kurdukları Japonya yolculuğunu gerçekleştirebilmek için gereken parayı kazanmak amacıyla yaşadığı yerden oldukça uzakta bakıcı hemşire olarak çalışmaya gidiyor. Zamanı çok kısıtlı. Ve kalanını mümkün olan en iyi şekilde değerlendirmesi gerekiyor. https://steamcommunity.com/sharedfiles/filedetails/?id=3726633337 Oyunun menüsünde çalan şarkının arkasında çok hafif bir kedi mırıltısı da size eşlik ediyor. Kedilerin ne kadar mükemmel canlılar olduğundan uzun uzun bahsetmeme gerek yok herhalde. Kedi mırlamasının insanı sakinleştiren etkisine dair internette sayısız yazıyla karşılaşabilirsiniz ama benim kedilerle kurduğum bağ biraz daha farklı. Ben hep kedilerin karanlığı görebildikleri gibi insanların ruhlarını da görebildiklerini düşünmüşümdür. Sanki kimden uzak durmaları, kimin yanına kıvrılıp sessizce şifa bırakmaları gerektiğini bizden çok daha iyi biliyorlar. Belki tamamen benim romantize ettiğim bir düşüncedir ama onları hep iyi kalpli insanların karanlık zamanlarında ortaya çıkan küçücük koruyucular gibi gördüm. Burnhouse Lane boyunca da kediler Angie’ye eşlik ediyor. Ki oyunun en sevdiğim yanlarından biri de kesinlikle bu. Bolca meow! https://steamcommunity.com/sharedfiles/filedetails/?id=3727270512 Michalski’nin önceki oyunlarını oynadıysanız bölüm tasarımları ve kontroller size oldukça tanıdık gelecektir. Burnhouse Lane boyunca diğer korku oyunlarına ve korku filmlerine de bolca gönderme yapılmış. Yukarıda da söylediğim gibi, böyle bir eser ortaya koyabilmek için korku kültürünü uzaktan seyretmek yeterli değil. O dünyanın içerisinde biraz kavrulmuş olmak gerekiyor. Oyuna serpiştirilen küçük göndermeler de Michalski ve ekibinin bu dünyayı ne kadar iyi tanıdığının en güzel kanıtlarından biri. Tabii bir Harvester Games oyunundan bahsediyorsak her şeyin tamamen pürüzsüz çalışmasını beklememek gerekiyor. En iyi sona ulaşmak her zamanki gibi karman çorman. Kayıt sistemi önceki oyunlara kıyasla değiştiği için yeni bir ortama her girdiğinizde önleminizi alıp oyunu kaydetmek oldukça önemli. Seriye balta savurma ve ateşli silah kullanma gibi daha doğrudan aksiyon mekanikleri de eklenmiş. Bunlar oyuna hoş bir çeşitlilik katıyor fakat uygulamada kusursuz olduklarını söylemek mümkün değil. Burnhouse Lane’in teknik açıdan kusurları var. Bazen kontrol sistemiyle mücadele ediyorsunuz, bazen oyun sizden tam olarak ne istediğini yeterince açık anlatmıyor, bazen de Harvester Games’in o kendine has hantallığını fazlasıyla hissediyorsunuz. Ama dürüst olmak gerekirse bütün bunlar benim bu oyunlara karşı hissettiğim sevgiyi pek değiştirmiyor. Ben bu adamın eserlerini bütün kusurlarıyla beraber sevmeye devam edeceğim. Çünkü kusurlarının ardında bana gerçekten bir şeyler hissettiren, zaman zaman midemi bulandırırken birkaç dakika sonra kalbimi kırabilecek kadar insani bir taraf var. Burnhouse Lane de bunun belki de en güzel örneklerinden biri. Karanlığın içerisinde güzellik arayan, ölümden bahsederken yaşamı unutmayan, çürümüş insanların arasında hâlâ merhamete yer bırakabilen bir oyun. Umuyorum ki okuması keyifli bir inceleme olmuştur ve sizi Burnhouse Lane’i deneyimlemeye bir nebze olsun ikna edebilmişimdir. Belki siz de o tavşan deliğine düştüğünüzde benim gördüğümden bambaşka şeyler görürsünüz. Ve bence zaten bütün mesele de burada. https://steamcommunity.com/sharedfiles/filedetails/?id=3728665165 Henüz kesin çıkış tarihi belli olmayan Michalski’nin yeni oyunu Trainwatch’ı da şimdiden merakla bekliyorum. Bir gün onun için de böyle bir inceleme yazacağım zamanı düşünmek bile beni heyecanlandırıyor.