Battle Ram

Tytuł: Symulator wstrząśnienia mózgu za cenę suchego chleba Treść: Wydałeś dziesięć klocków na nowy komputer. W obudowie świeci się tyle LED-ów, że z daleka wygląda to jak rozgrzany reaktor w Czarnobylu. Na pokładzie karta graficzna, która w czasie rzeczywistym mogłaby obliczać trajektorię lotu na Marsa, a ty co z tym robisz? Odpalasz "Battle Ram" – grę, w której wcielasz się we wkurzoną owcę i z pełną prędkością walisz łbem w obiekty. Rozgrywka jest tu tak skomplikowana, jak budowa cepa. Jesteś baranem. Dosłownie i w przenośni, bo właśnie wydałeś na to coś swoje pieniądze (całe dwa złote z resztek zebranych ze sprzedaży cyfrowych kart na Steamie). Twoim jedynym celem życiowym w tym wiekopomnym dziele jest odbijanie się po małej arenie jak upośledzona kulka w maszynie do pinballa i taranowanie rogatym łbem jakichś koślawych robotów. Fabuła? Jaka fabuła, chłopie, po prostu wjeżdżasz w ludzi. Rozwój postaci? Mechaniki RPG? Zapomnij. Jedyny rozwój polega na tym, że z każdym uderzeniem barana w ścianę tracisz kolejne szare komórki w prawdziwym życiu. To jest ten rodzaj gry, który włączasz o 3:00 w nocy, kiedy twój mózg jest już tak zlasowany po przegranych rankach w poważniejszych grach, że jedyne, co jesteś w stanie jeszcze przetworzyć, to odgłos zwierzęcia uderzającego o metal. Kupujesz to tylko z dwóch powodów: żeby farmić najtańsze i najprostsze osiągnięcia na profil Steam, udając przed znajomymi wielkiego "łowcę platyn", albo dlatego, że na koncie zostało ci mniej kasy niż kosztuje bułka w piekarni, a poczułeś dziki przymus konsumpcjonizmu. 10/10, absolutny cud współczesnego gamingu. Idealna produkcja, gdy chcesz ostatecznie udowodnić rodzinie, że twoje słynne "pasjonowanie się e-sportem" to w rzeczywistości zwykła, postępująca degradacja umysłowa.