Trolls vs Vikings: Reborn

Zastanawialiście się kiedyś jak musi wyglądać życie przeciętnego baśniowego trolla? Mierne jedzenie, bo podobno w menu mają tylko kamienie i od biedy chrześcijan*. Nie idzie się poopalać, bo słońce natychmiast zamienia je w głaz. Na dodatek każdemu herosowi w okolicy na słowo „troll!” robi się mokro w zbroi, po czym automatycznie sięga się za miecz oraz żagiew (ewentualnie butelkę z kwasem). Te fantastyczne potwory kojarzą się z reguły negatywnie, choć są przykłady w literaturze (śp. sir Terry Pratchett) czy animacjach, które starają się ocieplać ich wizerunek. Gry wydają się być w tej materii dosyć jednostronne. Twórcy Trolls vs Vikings: Reborn próbują zaś podążać nieco pod prąd, ponieważ w ich produkcji to trolle będą bohaterami, a przeciwko nim wystąpi cała chmara chciwych Wikingów, przed którymi to będziemy bronić własne siedziby. Fabuła jest prosta jak drut. Gdzieś w tle mamy nordyckie bóstwa, w tym samego Lokiego, który niby „pomaga” nam zyskać przewagę w tej nierównej walce, ale szybciutko idzie odgadnąć, że ma w całym tym zamieszaniu własny cel. Fajnie, że zarys historii istnieje, ale nie gra on tu większej roli. Prym wiedzie za to strategia i formuła tower defense. Na każdej planszy jesteśmy atakowani przez kilka fal Nordów i nie możemy dopuścić, aby chociaż jedna wraża jednostka przekroczyła nasz safe point. W tym celu na małej planszy przypominającej nieco szachy, przyjdzie nam delegować jednostki odpowiednie do sytuacji. Dodatkowo jeżeli się przyjrzycie naszym żołnierzom czy części interface'u, tak szybko najdzie was wrażenie déjà vu. Zresztą nie bezpodstawnie, bowiem gra studia Megapop „hojnie” czerpie inspiracje z innego znanego tytułu, który lata temu zrewolucjonizował cały gatunek. Mowa tu oczywiście o Plants vs Zombie z 2009 r. Widać wyraźnie, że omawiany tytuł opiera się mocno o mechanizmy ze swojego protoplasty, chociażby po zdolnościach naszych podopiecznych. Podstawowy „Punk” strzela z procy w linii prostej. „Hack” z kolei ma wydobywać kamień księżycowy, główny surowiec w grze, za który wykupujemy sojuszników podczas walk. „Buster” idzie w klincz z najbliższą jednostką. „Shy” wciąga nieostrożne jednostki pod ziemię. „Drake” zadaje obrażenia od ognia, a jego damska wersja może strzelać do powietrznych jednostek wroga. Ogólnie pula startowych podkomendnych jest ciut za mała, choć sytuację ratuje nieco możliwość wykupu kilku opcjonalnych jednostek w menu gry. Taki „Rock” robi za barykadę, „Doc” walczy i leczy, a „Fuse” wypuszcza skaczące bomby. Zawartość względem Plants vs Zombie wygląda to nad wyraz słabo, ale biorę pod uwagę, iż typów roślin jest raczej dużo więcej niż gatunków trolli. Nie inaczej jest z przeciwnikami. Wersji standardowego wikinga jest kilka, a różnią się ode siebie tylko wyposażeniem. Po jakimś czasie pojawią się: łuczniczka, berserk, walkiria czy einherjar, czyli tutejsza wersja zombie. Co jedenaście poziomów trafi się natomiast boss, choć wygląda to nieco mizernie. Zwłaszcza gdy weźmie się pod uwagę, iż finałowa bitwa następuje przy trzydziestej trzeciej arenie. „Mapa świata” zresztą trochę przypomina o komórkowym rodowodzie tytułu, bowiem w pierwotnej wersji gra była dostępna na iOS od 2014 roku. Widać to też po szacie graficznej. Na potrzeby odświeżenia najważniejszych zmian doczekały się modele poszczególnych przeciwników, jak i ogólne, mocniejsze wyostrzenie konturów reszty ferajny. Niemniej nadal jest to poziom, który można by uznać za zjawiskowy pewnie z piętnaście lat temu. W materii audio jest dużo lepiej, choć w głównej mierze gra „męczy” w kółko jeden dłuższy sampel. Nasze wsparcie dla trolli nie potrwa niestety należycie długo. Całość da się ukończyć w kilka godzin i to nawet jeżeli będziemy bawili się z ustawieniami poziomu trudności. Po ukończeniu kampanii czeka na nas jeszcze tryb nieskończonej Valhali (czyli ciąg poziomów, które z czasem robią się trudniejsze) lub zajęcia dodatkowe, aczkolwiek są to tylko wariacje scenariuszy z kampanii. Zmiany w poziomie utrudnienia mają jednak nieco większy sens, bo za ukończony level w zależności od stopnia trudności dostajemy inną ilość run, jakie możemy wydać na odblokowanie runicznych totemów. W tej sekcji możemy odblokować opcjonalne jednostki. Dokładamy też kolejne ładunki do zaklęć czy modyfikujemy leciutko rozgrywkę na naszą korzyść o dodatkowe sloty na trolle, nieco większą startową ilość kamienia księżycowego czy szybsze przeładowanie magii. Zbiorczo jest tego relatywnie niewiele, a całość sprawia trochę wrażenie kosmetyki. Aczkolwiek taki „Guard” czy dobrze wymierzony czar „Scorch” nieraz uratował mi tyłek. Magia potrafi być przydatna, ale też jest jej mało. Trolls vs Zombie: Reborn idąc w ślady swego poprzednika na pewnym etapie staje się nieco zbyt powtarzalne, zwłaszcza kiedy już znajdziecie swój optymalny troll squad. Sytuację ratuje nieco odgórne zmodyfikowanie założeń poszczególnych poziomów i niestandardowe walki z bossami. Są levele, które wymagają zdobycia określonej ilości kamienia księżycowego. Są też takie, na których znajdują się dodatkowe elementy, które można wykorzystać na swoją korzyść. Chociażby taki głaz spowoduje przesunięcie wroga na jeden z bocznych torów i stanowi dobrą kryjówkę dla „Hacka”. Oczywiście tylko jeśli w nadciągającej grupie przeciwników nie ma tego z młotem w ręku. Nory zaś bywają utrudnieniem, gdyż znienacka może z nich wyskoczyć przeciwnik. Pod koniec naszej całościowej wyprawy na planszy będą też pola, z których da się wyciągnąć podwójną liczbę surowca. Reasumując - największym minusem gry jest nader widoczne czerpanie pomysłów z Plants vs Zombie, co naturalnie wymusza porównywanie obu tytułów. Trolls vs Vikings: Reborn na każdym polu wygląda przez to jak dosyć uboższa wersja i wychodzi z tego spotkania nieco „na tarczy”. Mało zawartości, mniej rozbudowana rozgrywka. Niemniej gra pozwoliła mi przyjemnie spędzić czas, więc nie nazwałbym tego eksperymentu „mierną podróbką”. Zwłaszcza, że wydaje się mieć dobry stosunek ceny do ilości zawartości, szczególnie kiedy jest na promocji. * szczegół z filmu „Łowca trolli” z 2010 r. (ciekawe, nieco „bekowe” found footage)