The Last Caretaker kupiłem za 65 zł i już po kilku godzinach wiedziałem, że był to znacznie lepszy zakup niż niejedna droższa gra. Paradoksalnie... demo prawie mnie odrzuciło. Dopiero gdy dałem mu drugą szansę i spędziłem z nim kilka godzin, wszystko zaczęło się układać.
To nie jest gra idealna. Wręcz przeciwnie.
Optymalizacja potrafi być fatalna. FPS potrafią skakać bez wyraźnego powodu. Trafiają się bugi, część mechanik jest słabo wyjaśniona, a interfejs miejscami utrudnia życie. To nadal Early Access i czuć to na każdym kroku.
A mimo to... nie mogłem się od niej oderwać.
Nie dajcie się zwieść porównaniom do Satisfactory czy Factorio. Tutaj nie buduje się gigantycznych fabryk z setkami taśmociągów. To bardziej połączenie eksploracji, survivalu, logistyki i zarządzania mobilną bazą.
Największą część czasu spędziłem na zbieraniu złomu. Brzmi nudno? Też tak myślałem. Problem w tym, że gra bardzo sprytnie zamienia zwykły loot w fundament całej ekonomii. Złom jest potrzebny praktycznie do wszystkiego. Budujesz magazyny, rozwijasz statek, produkujesz amunicję, paliwo, energię i infrastrukturę. Po pewnym czasie zaczynasz myśleć nie o fabule, ale o tym, jak usprawnić własny statek i całą logistykę.
I właśnie wtedy gra pokazuje pazur.
Przebudowa statku, magazyny opisane kolorami, rafinerie, produkcja paliwa, planowanie zapasów, rozbudowa sieci energetycznej – nagle łapiesz się na tym, że zachowujesz się jak inżynier optymalizujący projekt. Uwielbiam takie gry i tutaj dostałem dokładnie to, czego oczekiwałem.
Ogromnym zaskoczeniem okazały się sekrety. Nie mówię o kilku znajdźkach ukrytych za skrzynką. Tutaj twórcy momentami przesadzili w pozytywnym sensie. Zaglądasz za róg, znajdujesz loot. Za tym rogiem jest kolejna ukryta wnęka. Potem sekret w sekretnej ścianie, a nad nią jeszcze przedmioty schowane pod sufitem. Jeśli lubisz eksplorację i "lizanie ścian", będziesz miał tu używanie.
Co ciekawe, ta gra żyje również poza samą grą. Społeczność odkryła ogromną liczbę sekretów, zagadek i ukrytych mechanik. Na YouTube można znaleźć mnóstwo materiałów pokazujących rzeczy, których większość graczy nigdy sama nie odkryje. Bardzo lubię takie zjawisko. Po przejściu gry można wrócić i dalej odkrywać kolejne tajemnice.
Fabuła? Jest poprawna, ale dla mnie nie była głównym powodem grania. Nie czytałem setek wpisów w terminalach. Wiedziałem tyle, ile gra przekazywała w naturalny sposób, a resztę dopowiadałem sobie sam. Tutaj najważniejszy jest gameplay.
Grę ukończyłem po około 41 godzinach, ale ostatecznie spędziłem w niej prawie 60 godzin, zdobywając wszystkie osiągnięcia. Nadal zostało mi trochę zawartości, której nawet nie ruszyłem. To chyba najlepiej pokazuje skalę tego projektu.
The Last Caretaker ma sporo wad i czasami potrafi zirytować. Ale ma też coś, czego wielu dużo większym produkcjom brakuje – sprawia, że cały czas masz ochotę zrobić jeszcze jedną rzecz. Jeszcze jedną wyprawę. Jeszcze jedną przebudowę statku. Jeszcze jeden magazyn.
I właśnie dlatego ląduje w moich Ulubionych.
