The Hanged Man

· · ─ ·ʚ Kısa İnceleme ɞ· ─ · · Seri içinde bir kıyaslama yapacak olursam; bu oyun ve The Boogie Man, rehbersiz bitirilmesi neredeyse imkansız bir zorluk seviyesine sahip. Oyunun sunduğu ipuçları o kadar belirsiz ki, yardım almadan ilerlediğinizde birçok detayı kaçırabilirsiniz. Hikaye ise serinin diğer oyunlarına kıyasla ortalama kalmış; ne The Crooked Man kadar hüzünlü ne de The Sand Man kadar eğlenceliydi. Benim için tam bir hayal kırıklığıydı. Şu an keşke The Boogie Man'e de kötü inceleme yazsaydım diyorum ama o zaman sorun oyunda değil bende gibi gelmişti. Bu oyunla sorunun bende olmadığını doğrulamış oldum. · · ─ ·ʚ Uzun İnceleme + Hikaye ɞ· ─ · · 14 yaşındaki Will adında bir çocuğu kontrol ediyoruz. Hikayemiz bir balıkçı dükkanına girmemizle başlıyor. Orada ortalığı biraz karıştırıyoruz ve bizi almaya, önceki oyundan tanıdığımız David geliyor. Ama tabii burada da durmuyoruz; David’in evinden kaçıp bir motele, oradan da kendimizi karanlık ve tekinsiz bir hastanede buluyoruz. O noktadan sonra hikâye iyice b*ka sarıyor zaten. Will, çocukluğundan beri kafasında bazı karakterler canlandırmış ve onların gerçek olduğunu sanıyor. Ha bir de hayvanlarla konuşabildiğini de sanıyor. Yanında da Pop adında bir sıçan dolaştırıyor. (Tabii onunla da muhabbet ediyor.) Neyse, en son hastaneye kaçıyoruz demiştim ya? Heh işte tam o hastanede yine bir önceki oyundan tanıdığımız dedektif Keith’le karşılaşıyoruz. Açıkçası beni en çok sinir eden kısım da burada başlıyor. Keith koskoca bir dedektif ama 14 yaşındaki bir çocuğun -üstelik terk edilmiş ve geçmişinde cinayetler olan- bir hastanede tek başına dolaşmasına izin veriyor. Hikâyede Sophie de yer alıyor ama varlığıyla yokluğu arasında pek fark yok. Üstelik en ironik kısım şu: Keith ve Sophie, önceki oyunlarda paranormal olaylar yaşamamışlar gibi Will ne zaman tuhaf bir şey gördüğünü söylese ikisi de "Ayy yok canım öyle bir şey. Sen g*tünden uyduruyorsun." deyip duruyorlar :D (Aynen kardeşim aç kapıyı aras kargo) Valla şu salak Pop denen sıçan arkadaşımız olmasa o hastanede dolanmanın da hiçbir anlamı yok. Olaylar da sürekli başa sarıyor zaten: Başımıza bir şey geliyor, gidip Keith’e anlatıyoruz. Keith “Tamam, hadi evine git.” diyor ama ortada hiçbir aksiyon yok. Bizi hastaneden çıkarmaya falan çalıştığı yok. Sonra yine bir şey oluyor, yine Keith’e gidiyoruz, yine aynı cevabı alıyoruz ama nedense kimse eve falan dönmüyor :D Bir de yetmezmiş gibi, oyunun sonunda Will koskoca dedektifi kurtarıyor. Pes yani :D Finaldeki cutscene’i saymıyorum bile, o ayrı bir komik. Çünkü bunca şeyden sonra Will’in annesi sakin. Evet, kadın bayağı sakin ya. Her gün yaşanan bir olay galiba bu onlar için. Açıkçası karakterlerin hiçbiri hikâyeye gerçek anlamda katkı sağlamıyor; üstelik önceki oyundaki karakteristik özellikleri de neredeyse tamamen silinmiş. Hepsi ayrı bir alemde. Kısacası oyun kötü. İnternetten yardım almadan bitirmek neredeyse imkânsız, ipuçları çok belirsiz, harita gereksiz derecede karışık ve seslendirmeler gerçekten kötü. Hatta o kadar kötü ki seslendirmeleri kapatarak oynadım. Ama şu sahnedeki seslendirme hakkında konuşmadan edemeyeceğim: https://youtu.be/xY2gHYpPXM0?si=uRrLuxr6zwQTlvLB&t=3094 Hani Sophie... Korksa mıydın biraz ya? Resmen ağzını gere gere sarhoş gibi konuşuyor. KAFAYI YİCEMMM

serideki diğer oyunlara göre korku dozu azdı ama bulmacaları güzeldi ve bu oyunda da diğer oyunlardan karakterler görmek mutlu etti. Bu oyun serisinde en sevdiğim şey sonları oldu gerçekten her oyununda sonları güzel yapmayı başarıyorlar, kendiniz oynamasanızda tüm sonlara bakamanızı tavsiye ederim. Güzel oyun yani oynanır.

THIS BIH TURNED INTO JOHN WICK REAL QUICK

The last entry in Uri's Strange Man series is just as good as the rest, with decent puzzles and a great story! Recommended to anyone familiar with her work.

Nice

罗伯特真该死啊

Me gustó mucho aunque the Boogie Man fue demasiado peak. Igualmente merece la pena