Synchronizacja - Visual Novel

[h1] Synchronizacja [/h1] [b] Czyli koordynacja w czasie minimum dwóch zjawisk. [/b] Powieść Wizualna od CGG, która zdecydowanie wypływa gatunkowo na zupełnie nowe wody. Dwie oddzielne historie: Vivian oraz Magnusa, które jednak coś łączy... [list] [*]Czy fabuła mnie porwała? - Nie, porwać to może wiatr, a zagrać warto, bo fabuła w VN jest kluczową sprawą. [*]Czy muzyka pasuje? - Tak, naprawdę oddaje klimat wraz z efektami dźwiękowymi. [*]Czy graficznie jest lepiej od poprzedniej gry? - Tak! Pomimo różnej jakości wyglądu postaci i teł, jest to sukces. [*]Jak z tym dubbingiem? - Jest w porządku. Można się doczepić, że przedłuża rozgrywkę (sporo dialogów mogło być szybszych) i że momentami można usłyszeć takie nienaturalne "przeskoki" emocji w kwestiach. [/list] Mimo wszystko ten tytuł zasługuje na zagranie! Bardzo się cieszę, że tak wyszło.

[h1]Synchronizacja jest ciekawą grą, która nie wszystkim przypadnie do gustu.[/h1] To gra bardziej dla czytelników, trochę mniej dla graczy (szybkie podsumowanie na końcu recenzji ;)). [h1]Zacznę od najważniejszego:[/h1] gracz musi się nastawić na dużą ilość tekstu czytanego. VN-ki z racji na swój gatunek nie posiadają za dużo gameplay’u; w Synchronizacji dochodzi sprawa rozbudowanego świata, którego dobre przedstawienie wymagało od twórców pogłębionej narracji. Nie brakuje więc momentów, w których narrator raczy nas opisami przeszłych wydarzeń, tłumacząc poprzez historyczne wstawki aktualną sytuację. Takich momentów nie jest wiele, chociaż pojawiają się dość wcześnie, dlatego gra od samego początku wymaga od gracza dużego skupienia, żeby nie pominąć ważnych elementów historii. Ten natłok informacji dla niektórych osób z pewnością może stanowić swego rodzaju wyzwanie – ale warto się wczytać :) Pozostając przy temacie narratora należy wspomnieć o kolejnej kwestii i miłym zaskoczeniu, jakim jest lekkie pióro scenarzysty. Synchronizacja pomimo momentów o wyższym poziomie skomplikowania jest napisana bardzo przystępnie [spoiler](finał pierwszego epizodu. Wątek 'węzłów' i dwóch – a może i więcej? – równoległych rzeczywistości przenikających się ze sobą, wymagała ode mnie dwukrotnego przeczytania finału, aby zrozumieć koncepcję)[/spoiler]. [h1]Dwie historie – która lepsza?[/h1] W recenzjach Synchronizacji spotkałam się z różnymi poglądami… Po ograniu gry postacią żeńską – Vivien oraz męską – Magnusem, mogę powiedzieć, że bardzo indywidualną kwestią będzie wybór ścieżki, która nam się bardziej spodoba. Obie historie mają skrajnie odmienny charakter. Historia Vivien jest mniej brutalna, czasem może wydawać się trochę naiwna ze względu na swoją wręcz idylliczną naturę. Jest to opowieść, którą poleciłabym przede wszystkim osobom zainteresowanym koncepcją wolności i poszukiwania swojego miejsca w świecie. Historia Magnusa potrafi przytłoczyć. Muszę tutaj napisać trochę więcej niż o Vivien. Magnusa poznajemy jako narkomana [spoiler](jeśli dobrze zrozumiałam był uzależniony od biomasy, która w uniwersum Synchronizacji odgrywa duże znaczenie fabularne)[/spoiler], który siłą zostaje zmuszony do porzucenia swojego nałogu, co skutkuje koniecznością zmierzenia się z innym życiem. Proces asymilacji często bywa żmudnym procesem i nie inaczej jest u Magnusa. Gracz musi przygotować się na wiele przemyśleń, które dla normalnego człowieka mogą okazać się ciężkie. Na myśl podczas ogrywania ścieżki Magnusa przychodziły mi książki (jestem przede wszystkim czytelniczką, a graczem tylko weekendowym :) ) pokroju: „trainspotting” czy „my dzieci z dworca zoo”. Oczywiście fabuła tych powieści traktuje o czymś całkowicie odmiennym niż historia Magnusa, jednakże klimat towarzyszący wszystkim tym historią naznaczony jest tym samym ponurym wydźwiękiem. Nie zmienia to faktu, że historia nadal jest ciekawa, a jej finał daje nadzieję na ciekawe rozwinięcie w kontynuacji gry. [h1]Rozgrywka[/h1] Jak napisałam na wstępie, jest to gra skierowana przede wszystkim do osób, które lubią czytać (niekiedy ściany tekstu). Nie pojawiają się w trakcie gry żadne zaskakujące mechaniki ot, klikasz i klikasz. W tle ciągle leci muzyka – oddająca klimat obu ścieżkom. Można się przyczepić do tego, że niektóre utwory podczas zapętlania się, nie robią tego płynnie (słychać coś jakby trzask). Miłym dodatkiem są dźwięki otoczenia (niektóre potrafią nawet zaskoczyć). Na uznanie zasługuje sam początek i każdy koniec gry. Bardzo podobał mi się sposób wprowadzenia do gry, który sprawia, że ta już i tak tajemnicza historia staje się jeszcze bardziej tajemnicza. Napisy końcowe oglądało mi się wyjątkowo przyjemnie. Kiedy pierwszy raz je zobaczyłam, nie miałam ochoty ich przeminąć, są bardzo minimalistyczne i pozwalały przyjemnie oczyścić głowę po emocjonującym finale ;) [h1]Dubbing[/h1] Tak, w grze jest dubbing. Niektóre postaci wypadają bardzo dobrze, inne gorzej. W przypadku każdej postaci głównej wszystko było przyzwoicie odegrane. Zastrzeżenia miałam tylko do Vivien, której aktora podkładająca głos czasem odgrywała inne emocje niż wydawało mi się, że powinny zostać przekazane. [h1]Grafika[/h1] Jestem osobą, która nie ma dużych wymagań względem oprawy wizualnej. Widać, że Synchronizacja to projekt hobbystów i styl graficzny nie jest ujednolicony; nie przeszkadza to w odbiorze całości. Lokacje są narysowane zazwyczaj dość detalicznie. [h1]Podsumowanie[/h1] + filozoficzny charakter opowieści + rozbudowany i ciekawy świat + ścieżka dźwiękowa - dubbing czasem wypadał sztucznie - drobne błędy stylistyczne [b]Całość w moim odczuciu zasługuje na solidne 8.5/10, głównie dlatego, że historia zapadła mi w pamięci. Czekam na kontynuację :)[/b]

Мужики, спасайте, если наберём 10 лайков и 5 наград, то жена подарит ящик пива

POLECAM I WSZYSTKO LADNIE DZIALA:) P.S. - POLECAM DLC I MODY:)

Jedna z najlepszych darmowych gier w jakie grałem

Polonya oyunu Görsel Romanının ilk bölümü. Senkronizasyon dünyasına girin ve onun sırlarını keşfedin. Türkçe dil yok.

Kiepski dubbing mało wyborów grafika wygląda słabo. Przez najbliższy tydzień moje uszy będą krwawić.

[h1] Synchronizacja jak na dobrą visual novel przystało na fabule stoi [/h1]We współczesnej kulturze brakuje mi często pozycji, które byłyby czymś więcej od kolejnego schematycznego odmóżdżacza. Podoba mi się, że Synchronizacja nie powiela schematów, jest inna, jest odważna, czasem nawet pozytywnie dziwna.Doceniałem te mrugnięcie okiem do gracza związane z współczesną duchowością (new age). Synchronizacja pokazuje coś nowego, coś czego ja jeszcze nie widziałem w żadnej polskiej produkcji. Cieszę się, że to nie są kolejne odgrzewane kotlety (haha Paul, proszę czy mogę być tobą choć przez chwilę? xD)Dobra teraz trochę konkretów. Akcja rozwija się powoli co nie oznacza, że gra jest nudna. Zanim przyjdzie nam się zmierzyć z ważnymi problemami, zostajemy przygotowani do ich zrozumienia poprzez zanurzenie w wielowarstwowym świecie (wooow-wow chylę czoła dla tego, kto ten świat sklejał, widać że to jest solidna robota od zaplecza). No no a w tak zwanym między czasie próbujemy poznać bohaterów dwóch pozornie niezwiązanych ze sobą historii: Magnusa i Vivian. Magnus bardzo chętnie wyjaśnia nam o co mu chodzi i co sprawiło, że jest jaki jest. Vivian pomimo licznych refleksyjnych wstawek zostawia sporo rzeczy bez odpowiedzi - imo i love it. Podoba mi się podejście do nadprzyrodzonych mocy, których więcej zobaczyć można dopiero pod koniec obu historii z naciskiem na historię Magnusa. Bardzo szanuję twórców za naukowe wyjaśnienie [spoiler](hm hm hm motywem projektu eugenicznego?)[/spoiler] i wymieszanie tego z filozofią new age.Z całego serducha polecam pierwszy epizod Synchronizacji. [h1]Za darmo dostajemy: [/h1][b]+[/b] długą rozgrywkę (wcale nie taką prostą jak chce się dostać do punktu kulminacyjnego) [b]+[/b] klimatyczny soundtraczek (Vivian delikatnie lepsza) [b]+[/b] smakowite nawiązania do new age (dla mnie mogłoby ich być znacznie więcej ale jeśli ktoś nie siedzi w tych klimatach, to imo nie doświadczy przytłoczenia za co leci dodatkowy [b]plusik[/b] - dobre wyważenie)[b]+[/b] punkt kulminacyjny u Vivian zmiata z nóg, u Magnusa punkt przed punktem kulminacyjnym [spoiler]ale nie ten, gdzie się ginie [/spoiler] jest mistrzostwem (scenarzysto jesteś moim nowym guru!) [h1]Zażalenia:[/h1][b]-[/b] Grafika. Tia, przydałoby się usprawnić temat, chociaż fabuła ratuje sytuację, to chciałoby się patrzeć na Synchronizację rysowaną w jednym stylu

Plusy: + historia + psychologia bohaterów + rozkminy które czasem ryją banie + muzyka + klimat (o tym jeszcze sie rozpiszę) Minusy: - przycisk pomijania (niby nie działa ale czasem działa i znowu nie działa) - nierówne stylistycznie ścieżki - dubbing - to tak nie do końca minus: skakanie w czasie pewnie dopiero w kontynuacji (a już by sie chciało!) Wersja dłuższa: Sporo gram w darmowe gry i niemało novelek czytałem w życiu czy to polskich czy angielskich. Synchronizacja różni się od większości gier w swoim gatunku co jest niesamowitą zaletą! Bardzo mnie zdziwiła narracja trzecioosobowa, nie jest to często spotykane. Początkowo byłem trochę sceptyczny, ponieważ lubię wiedzieć co myśli protogonista i móc się z nim utożsamić. Na szczęście na tej płaszczyźnie Synchronizacja nie zawodzi i wręcz przeciwnie zaskakuje pozytywnie. Szybko zaczynasz siedzieć w głowie protagonisty. Ja wybrałem na początku ścieżkę Magnusa. Ścieżka Magnusa i Vivian różnią się od siebie na każdej możliwe płaszczyźnie. Najważniejsza różnica to klimat. Ostatecznie klimat zaliczyłem do zalet. Po grafikach w sklepie aplikacji spodziewałem się czegoś nawet trochę mrocznego. Miałem nosa. Już po wstępie, który wprowadza nas w świat gry można odczuć, że zmierzymy się z produkcją która poruszać będzie poważniejsze tematy. Tak jest. Zależnie od ścieżki te tematy są inne. Jak wspomniałem wybrałem Magnusa. Klimat w ścieżce Magnusa jest bardzo przytłaczający i musicie mieć to na uwadze, że jeśli będzie to wasz pierwszy wybór. Mi bardzo odpowiadała ta przygnębiająca otoczka, pełna filozoficznych rozkmin głównego bohatera. Czasy w których żyje Magnus ukazują (pisząc językiem Synchronizacji) najczarniejszą wersję rzeczywistości pozbawioną nadziei. Bardzo mnie przygniótł tekst pojawiajacy się na stacji kolejowej (czekamy i czekamy...). Było jeszcze kilka momentów które mocno mną wstrząsnęły. Myślałem o tym jeszcze po przejściu ścieżki, mocne doświadczenie. Autorzy wiedzą jak uderzyć w człowieka i jeśli jesteście skłonni do refleksji, to uważajcie, Magnus może wam namieszać w głowie. Tak samo wszystkie te dziwne zjawiska związane z - nie wiem jak to opisać - zaginaniem czasoprzestrzeni? Ich opisy robią wrażenie, niezłe plot twisty jeśli nie traficie od razu na true ending tego epizodu. Klimat u Vivian. Jest inny. Ścieżka też jest inna. Bardziej nastawiona na eksplorację chociaż sama Vivian też ma bardzo wiele przemyśleń to są one po prostu inne. Dla mnie były mniej mocne. Może to wynika po części z tego, że z postacią Vivian trudniej było mi się utożsamić. Bardziej rozumiałem jej kolegę Paula. Ale co mi się wydaje to to, że Vivian może się spodobać bardziej emocjonalnym osobom. Bywa przez to trochę denerwująca, jej kaprysy mogą przyprawiać o coś co opisałym tak: masz chęć poklepać Vivian po główce i powiedzieć jej coś, co ją przywróci do równowagi. Nie przejmujcie sie, to nie jest wada, postać jest bardzo dobrze napisana i kiedy już zrozumiesz jaka jest, to zaczniesz dostrzegać prawdziwą głębie postaci. Głębia postaci. Psychologia wszystkich bohaterów wgniata w ziemię. Rzadko ma się do czynienia w darmowych grach (przecież my cały czas mówimy o darmowej grze!!) z postaciami, które sprawiają wrażenie rzeczywistych i dopasowanych do swoich czasów. Wątek psychologiczny jest naprawdę rozbudowany i jestem bardzo ciekaw jak bedzie przebiegać rozwój bohaterów i choć bardziej podobał mi się wątek Magnusa, to jestem szczególnie ciekaw jak potoczą się losy Vivian. Jeśli twórcy dalej będą tak konsekwentnie tworzyć portret psychologiczny swoich bohaterów to ona może nas zaskoczyć. Fabuła. Nie będe się tutaj bardzo rozpisywał. Dzieje się dużo i szybko. Wartka akcja. Jak już przejdziecie przez wprowadzenie do świata, to nawet się nie zorientujecie kiedy historia zrobi potężny obrót i powie, że wcale nie jest tym za co mogliśmy ją brać. Powiem tylko że warto spróbować umrzeć, wtedy pojawiają się ciekawe sugestie i oczywiście pan Kreator, który znowu nam powie, że to zakończenie alternatywne. Muzyka. Jest naprawdę nastrojowa. Oddaje klimat grze. Sporo utworów tworzy wrażenie niepokoju i napięcia co współgra z fabułą. Dobra robota! Grafika. Jak napisałem, ścieżki nie są równe stylistycznie. Ścieżka Magnusa jest po prostu brzydsza. Pojawiają się tam ładne lokacje i sceny ale większość lokacji jest jednak dość mało atrakcyjna dla oka. Na szczęście postacie zostały ładnie narysowane dlatego na Magnusa i tak się patrzy przyjemnie. Tak samo na postacie które pojawiają się wraz z nim. Ścieżka Vivian z kolei jest bardzo ładna. Tylko kilka lokacji odbiega od reszty i najprawdopodobniej są to tła rysowane przez osobę, która głównie odpowiadała za ścieżkę Magnusa. Dlatego informacja do twórców - jeśli można, tej osobie (osobom) podziękujcie w kontynuacji. Grze wyjdzie to na dobre, imersja się zwiększy i może narrator będzie mieć mniej roboty. Grafika postaci bez zarzutów. Szczególnie cieszą mimiki postaci. Głównie Magnus i Vivian. Wydaje się że Magnus celowo posiada bard