Ponad rok temu napisałem w serii Samo Gęste o The Messenger. Był to platformer z pewną iskrą inspiracji, która uczyniła go dla mnie wyjątkowym. Kilka lat po jego premierze to samo studio stworzyło rpg, które w 2023 wygrało na Game Awardsach nagrodę za najlepszą grę niezależną (najbardziej wartą uwagi kategorię na całym evencie). Oczekiwania były więc całkiem spore, a to paradoksalnie potrafi mocno grze zaszkodzić.
Sea of Stars miało więc przed sobą trudne wyzwanie. Sprostać temu wszystkiemu i jeszcze uniknąć rzucanych tu i ówdzie oskarżeń, że to dojenie nostalgii do Chrono Triggera. Powiem od razu, że moim zdaniem twórcy dowieźli.
Jeśli jednak miałbym coś Sea of Stars zarzucić, to to, że zajmuje mu chwilę osiągnięcie swojego pełnego potencjału. Przez pierwszych kilka godzin mam wrażenie, że gra mechanicznie i fabularnie setupuje pewne rzeczy.
Zacznijmy więc od historii. W tym aspekcie Sea of Stars jest bardzo baśniowe, disneyowskie wręcz. Zaczyna się jak przyzwoita bajka, by stać się świetną dopiero gdzieś w środku i ten stan utrzymuje do samego końca. I tu naprawdę możecie mi zaufać, bo nie jestem jedną z tych osób, które szczególnie się lubują w tym typie narracji. Konflikt dobra ze złem jest jednak dobrze stworzony i mimo pewnych zasad można zżyć się z postaciami i zaangażować się emocjonalnie.
Mechanicznie natomiast gra składa złożony system walki z wielu prostych elementów. Zaczynamy jednak z relatywnie małą liczbą postaci i skilli i to na początku może powodować pewien niedosyt. Na całe szczęście relatywnie szybko zyskujemy dość narzędzi by w pełni bawić się systemami. JRPG popadają często w nieprzyjemny schemat. Wpadnij w grupę trash wrogów-> użyj najmocniejszych skilli-> wygraj-> powtórzy x 100. Sea od Stars po pierwsze ma w ogólności dobry pacing encounterów i nie ma za dużo niepotrzebnych walk. Co jednak naprawdę robi tu robotę to system locków.
Przed atakiem przeciwnicy pokazują nam za ile tur uderzy. Większość z tych ataków możemy przerwać uderzając wrogów odpowiednią kombinacją typów obrażeń. Dzięki temu pytanie zwykle nie brzmi, jak zadać najwięcej obrażeń, tylko jak w trzy tury zadać wrogowi 3 instancje damage poison, 2 arcane, 3 slash i jedną blunt. I tak potrzebne żywioły są zależne od wroga więc schemat walki jest prawie zawsze trochę inny. Gra z resztą daje nam sporo narzędzi, żeby grać wokół tych mechanik. Przeciwnik telegrafuje atak z lockami typu sun, ale Zale- postać, która używa tego żywiołu już się ruszyła? Możemy użyć ataku kombinacyjnego, gdzie Zale współpracuje z inną postacią w turze tamtej postaci. Jest kilka skilli które opóźniają ataki dając nam ekstra czas na to, żeby złamać locki. Wreszcie czasami widząc konkretny pattern możemy stwierdzić. "Ok, nie przerwę tego, jak mogę się przygotować na taki damage".
W walce mamy jeszcze dwa dodatkowe elementy. Po pierwsze jakie żywioły są potrzebne musimy sami odkryć, od czego są specjalne skille, ale też dzięki temu na znaczeniu zyskują ataki, które zadają jednocześnie dużo typów damage naraz by sprawdzić jakie loki ma wróg. Walka ma też w sobie element zręcznościowy. I to buduje na podobnej kanwie jak Clair Obscur choć nie do takiego stopnia. Możemy aktywnie parować ataki, ale to tylko zmniejsza damage a nie go całkowicie redukuje. Podobnie wiele skilli ma w sobie minigierki które pozwalają nam zwiększyć damage i liczbę łamanych locków.
Ostatecznie w combacie bawiłem się znakomicie, czując, że każdy encounter stawia przede mną unikalne wyzwanie a ja mam masę narzędzi by temu sprostać. Tu dużą rolę pełni fakt, jak swobodnie można wymieniać postacie i decydować o kolejności tur.
Wspomniałem o tym, że gra się chwilę rozkręca. Jest jednak jeden element, który jest od początku konsekwentnie wybitny- art. To jak narysowane są wszystkie lokacje, jak ekspresywnie poruszają się przeciwnicy robi nie lada wrażenie. Gra ma też animowane przerywniki filmowe, których jest naprawdę sporo i są świetnej jakości. Dodatkowy plus to niesamowita różnorodność środowisk i postaci jakie napotykamy. Z oprawy audiowizualnej mogę też powiedzieć, że muzyka kilka razy wpadła mi w ucho. Co oznacza, że jest naprawdę super.
Ostatnia rzecz za jaką pochwaliłbym Sea of Stars to ogromne bogactwo zawartości. Sama gra zajęła mi ponad 40 godzin i nie czułem, żeby gdzieś w tym był jakiś specjalny filler. Co jednak jeszcze mam przez to na myśli to fakt, że sam aspekt rpga jest wzbogacony masą sekretów, minigierek i opcjonalnej zawartości, która absolutnie trzyma poziom.
Sea of Star to więc dla mnie łatwa rekomendacja. Daję z radością znak jakości Gęste. Moim największym problemem z grą było chyba pewna zazdrość, że tak mały zespół był w stanie zrobić coś tak wybitnego i bezkompromisowo jakościowego. Sam jako twórca ogromnie zazdroszczę. To oczywiście tylko kolejny powód do pochwały całej produkcji.
W ramach pewnego post scriptum wspomniałbym jeszcze o darmowym DLC. Postanowiłem nie brać go jako elementu do oceny całej gry, bo moim zdaniem jest absolutnie niepotrzebne. Po skończeniu podstawowej historii byłem zadowolony z doświadczenia i nowa niepowiązana historia, gdzie trzeba levelować nowe postaci nie wydaje mi się tu w żaden sposób potrzebna.
