Sacrament

Naprawdę się starałam, żeby ukończyć to "dzieło sztuki", ale dałam radę tylko jednej ścieżce i połowie drugiej - bardzo źle wspominam spędzony z tą grą czas. Tłumaczenie, jak zwykle u MagicHouse i Sakuragames bywa, to sieczka językowa i nie jest to tylko delikatne porównanie, lecz najprawdziwsza prawda (uwielbiam ten pleonazm^^). Wydawca zdążył już nas przyzwyczaić do tłumaczenia przygotowanego przez googletranslator, ale to co zaserwowano nam w Sacrament graniczy z niezrozumiałym bełkotem. Co do samej novelki, to niewiele można tu napisać, gdyż odniosłam wrażenie, iż zarówno fabuła jak i postaci służą tylko jednemu celowi: stworzeniu wymówki, bądź też okazji do tanich scen seksu. O ile w poprzednich dwóch tytułach jeszcze była jakaś intryga oraz marny rozwój postaci, tak też tutaj mamy wielkie NADA. Nasza MC to Ayla, jedyna ocalała z tragedii sprzed 10-cioma laty, w której zginęła jej cała wioska. Wychowywana przez siostrę zakonną w sąsiedniej wiosce pod czujnym okiem księdza Rafaela ( bardzo "czujnym" okiem), Ayla jest pełną miłosierdzia (inaczej tej wybaczającej postawy nie idzie nazwać - wybaczyła nawet demonowi, który zabił wszystkich w jej rodzinnej wiosce, oczywiście zaraz potem wylądowała z nim w łóżku, to się nazywa oddanie sprawie) i samotną dziewczyną, której unika cała społeczność, gdyż uważają ją za pechowe dziecko demona, które sprowadziło tragedię. Pewnego dnia, wracając do domu natyka się ona na 2 walczących: demona Irureta, który okaże się tym samym demonem sprzed 10-ciu lat, oraz łowcę demonów Noine (na jego ścieżce wysiadłam z pędzącego ku przepaści pociągu o zacnej nazwie Sacrament). Noine zostaje ranny, Ayla pragnie pomóc, ale traci przytomność, jednakże zanim to się stało "kątem oka" dostrzegła białe skrzydła - tak mamy tu również anioły moi państwo, a dokładnie serafina. Jest nim nie kto inny, lecz wspomniany już ojciec Rafael (mówiłam, że czujny). Tak też o to, nasza MC budzi sie w domu z dwoma obcymi osobnikami płci męskiej, i cóż ona pocznie ? Ależ to oczywiste, zajmie się nimi, opatrzy im rany zrobi im zupy, zabierze na spacer, i odkryje, że była samotna, a ci obcy dali jej tak potrzebne ciepło i zrozumienie. Chciałabym móc napisać, że to wszystko to tylko wstęp do wspaniałej historii o stracie, zdradzie i wybaczeniu, ale niestety rzeczywistość jest inna. Nie za wiele się dzieje po tym wstępie, ale za to scen seksu jak na tak krótką grę jest całkiem sporo ( myślę, że na jednej ścieżce -Iruret- było ich 4, w tym jedno z wieloma partnerami). Nie mam nic przeciwko erotyce, ale powinna być użyta z dobrym smakiem, niestety w Sacrament tegoż "smaku" brakuje, a co za tym idzie wszystkie te sceny czytało się ( o dziwo sceny erotyczne miały najlepsze tłumaczenie z całej gry, ale nie znaczy to, że było dobre) jak jakąś wulgarną parodię. Dwa słowa: NIE POLECAM!!! Nie kupujcie nawet jak nie macie w co grać- nawet wtedy znajdziecie coś lepszego od tego.