Mount & Blade II: Bannerlord

Artık sanırım 975,4 saatin ardından bu oyuna bir inceleme yazmanın zamanı geldi. Bu oyunu oynamayı düşünüyorsanız, önce kendinizi oyunun dünyasına bırakmanız gerekiyor. Bannerlord'u sadece kazanılacak savaşlardan ibaret görürseniz, size sıradan gelebilir. Ama karakterinizle yaşamaya başlarsanız, işte o zaman bambaşka bir deneyime dönüşüyor. Ben savaşlardan önce askerlerime gerçekten konuşmalar yapardım. Hatta bazen evde tek başımayken bile sesimi yükseltip, "Size savaşmayı değil, ölmeyi emrediyorum!" diye bağırırdım. O anlarda tüylerim diken diken olurdu. Çünkü ekrandaki askerler artık sadece yapay zekâ değildi; birlikte nice savaştan çıktığım yoldaşlarımdı. İlk eşim öldüğünde gerçekten üzülmüştüm. İlk çocuğum dünyaya geldiğinde tarifsiz bir mutluluk hissettim. Yıllar geçip büyüdüğünde, benimle aynı savaşta komutan olarak omuz omuza savaşması ise bana anlatması zor bir gurur yaşattı. Ve bir gün kendi karakterim öldüğünde Ekrana uzun süre sessizce baktığımı hatırlıyorum. Sanki ölen karakter değil de bendim. O kayıt boyunca yaşadığım onca savaşı, kaybettiğim dostları, kurduğum aileyi ve verdiğim mücadeleyi düşündüm. Bir oyun kaydından çok, biten uzun bir hayat gibiydi. Neredeyse her yeni oyunda ya Silvind'le ya da, çoğu zaman, Svanayla evlenirdim. Her yeni kayıt açtığımda Svanayı yeniden gördüğüm an, istemsizce önceki kayıtlarım gözümün önünden geçerdi. Sanki başka bir hayatta tekrar karşılaşmışız gibi hissederdim. O anlarda aklımda hep aynı şarkı çalardı: Sibel Can – Bize Has. 975,4 saatin sonunda geriye sadece fethedilen şehirler ya da kazanılan savaşlar kalmıyor. Geriye hatıralar kalıyor. Belki kulağa garip gelecek ama ben bu oyunda sadece bir karakter yönetmedim bir hayat yaşadım.