[h2]Son yıllarda oynadığım en iyi RPG deneyimlerinden biri[/h2]
“Başyapıt” kelimesini pek kullanan biri değilim. Hatta mümkün olduğunca saklarım; çünkü her iyi oyuna bu sıfatı vermenin bir anlamı kalmıyor. Ama KCD2 oynarken bir noktada bu kelimeyi kullanmaktan başka seçeneğim kalmadı.
https://steamcommunity.com/sharedfiles/filedetails/?id=3797085738
Oyunun en güçlü tarafı kesinlikle hikâyesi. Spoiler vermeden söylemek gerekirse, karakterlerin yazımı, diyaloglar ve olayların ilerleyişi gerçekten çok başarılı. Özellikle karakterlerin birbirleriyle olan ilişkileri yapay hissettirmiyor. Bir anda büyük bir olay yaşanıp ardından hiçbir şey olmamış gibi devam etmek yerine, yaptığınız şeylerin ve yaşadığınız olayların karakterler üzerinde bir karşılığı olduğunu hissediyorsunuz. Bazı sahnelerde gerçekten “ulan ne güzel yazmışlar” dediğim oldu.
KCD2'nin hikâyesini benim için özel yapan şey, sadece ana senaryonun iyi olması da değil. Dünyadaki yan karakterlerin bile kendi hayatları varmış gibi hissettirmesi. Bir köyde tanıştığınız birinin birkaç saat sonra tekrar karşınıza çıkması, daha önce yaptığınız bir şeyin bir diyalogda önünüze gelmesi veya tamamen önemsiz sandığınız bir olayın ileride tekrar karşınıza çıkması dünyayı inanılmaz canlı hissettiriyor. Bir noktada karşılaştığım bazı olayları 10-15 saat sonra tekrar hatırlatması özellikle hoşuma gitti. Oyun size sürekli “bak, bunu daha önce yapmıştın” diye bağırmıyor; bunu doğal bir şekilde hikâyenin içine yediriyor.
Karakterler de bu yüzden oyunun en akılda kalıcı taraflarından biri. Henry'nin yaşadıkları, çevresindeki insanlarla ilişkileri ve başına gelen olaylar boyunca geçirdiği değişim, oyunun dünyasıyla birlikte ilerliyor. Diyalogların çoğu da sırf oyuncuya bilgi vermek için yazılmış gibi durmuyor. İnsanlar gerçekten o karakterin söyleyeceği şekilde konuşuyor. Yer yer komik, yer yer ciddi, bazen de tamamen absürt olabiliyor ve bu ton değişimleri oyunun dünyasına çok yakışıyor.
https://steamcommunity.com/sharedfiles/filedetails/?id=3805352281
RPG tarafındaki mekanikler de hikâyeyi destekleyecek şekilde çalışıyor. Bir problemi konuşarak, kandırarak, tehdit ederek veya farklı bir yoldan çözebilmeniz güzel ama benim asıl hoşuma giden şey, oyunun bu seçimleri dünyaya yansıtması. Nasıl göründüğünüz, nasıl davrandığınız veya insanların sizin hakkınızdaki düşünceleri gerçekten bazı durumları değiştirebiliyor. Bu da yaptığınız karakteri sadece menülerdeki birkaç istatistikten ibaret olmaktan çıkarıyor.
Müzikler de atmosferi tamamlayan önemli bir parça. Oyunun dünyasına girmenizi sağlayan, özellikle sakin anlarda kendini hissettiren bir soundtrack'i var. Grafikler de aynı şekilde inanılmaz güzel. Dünyanın genel görüntüsü, ışıklandırma ve çevre detayları gerçekten etkileyici. Performans tarafında da beklediğimden daha iyi bir deneyim yaşadım.
Elbette kusursuz değil. Karşıma çıkan problemlerin büyük çoğunluğu ufak görsel hatalardı ve ciddi şekilde oyunu bozan bir bug ile çok fazla karşılaşmadım. Birkaç görevde ufak tefek saçmalıklar yaşadım ama bunlar genel deneyimi benim için bozmadı.
https://steamcommunity.com/sharedfiles/filedetails/?id=3804894229
Başta oyunun gerçekçiliğinin beni yoracağından korkuyordum ama tam tersine, bir süre sonra sistemlere alışıyorsunuz. Oyun sizi sürekli yavaşlatmaya çalışmıyor ve gerçekçilik ile oynanabilirlik arasında beklediğimden daha iyi bir denge kuruyor. Ayrıca mod desteğinin bu kadar kolay olması da ayrı bir artı.
Sonuç olarak KCD2, son yıllarda oynadığım en iyi RPG deneyimlerinden biri oldu. Herkese hitap etmeye çalışan, sürekli elinizden tutan veya sizi bir sonraki içeriğe koşturan bir oyun değil. Kendi temposu, kendi dünyası ve kendi anlatım biçimi var. En önemlisi de, oynarken gerçekten o dünyanın içinde olduğunuzu hissettiriyor.
Tom McKay ve Luke Dale'in performanslarına da ayrıca değinmek gerekiyor. İkisi de karakterlerini o kadar iyi taşıyor ki bazı sahnelerde bunun bir oyun olduğunu unutuyorsunuz.
Şimdi hadi bakalım köylüler.
[b]Babanızın kılıcı kendi kendine geri gelmeyecek![/b]
