Jeżeli znacie takie tytuły jak ADOM, Tales of Maj'Eyal, NetHack czy z nowszych np. Caves of Qud, Stoneshard czy Jupiter Hell Classic (aka Doom Roguelike), to odnajdziecie się tu jak ryba w wodzie. Chyba z tej całej listy najbliżej tej grze do Jupiter Hell Classic oraz NetHacka z prostego względu: w tej grze za bardzo nie uświadczymy fabuły.
Odpalając giereczkę, od razu na starcie idziemy do opcji i włączamy jedyny poprawny tryb wizualny, czyli CRT Screen, nazywany tutaj "boomer". Yep, jestem boomerem i się tego nie wstydzę. Gra dosłownie nabiera mega klimatu z tym filtrem, ale wiadomo, kwestia gustu. Z fajnych opcji: w grze możemy ustawić poruszanie się za pomocą WASD, strzałeczek, numpada czy też myszki. Niby mała rzecz, a jednak w klasycznych rogalikach nie jest to standardem. W tym przypadku ruch WASD i celowanie myszką działają całkiem w porządku. Głównie z tego względu, że mamy tutaj do czynienia z grą sci-fi, gdzie większość walki toczy się na dystans.
Swoją drogą, słyszycie to? Tak jest, muzyka to tutaj taki sztos, że mógłbym siedzieć w menu i słuchać niektórych kawałków w zapętleniu. Ale wiecie co? Wcale nie muszę przesiadywać w menu, bo deweloper udostępnił pełny soundtrack na Steamie. Jak słuchałem głównego motywu, przyszło mi do głowy porównanie z kinowym Blade Runnerem. Niektóre kawałki są dosyć szybkie, a inne takie nieco nostalgiczne, dystopijnie przeciągnięte. Miodek.
No dobra, przejdźmy do samej rozgrywki. Sugeruję odpalić tutorial - w parę minut wytłumaczy UI, sterowanie, statystyki oraz zarządzanie ekwipunkiem.
To, co mi się podoba w tej grze, to kompendium wyładowane informacjami. Znajdziemy w nim listę achievementów, kolekcję kart (dostawanych czasem po zabiciu przeciwnika), leaderboardy dla każdej mapy, bestiariusz, listę talentów oraz itemków. To wszystko na początku w dużej mierze będzie puste, ale nie przejmuj się, zapełni się po tym, jak dane coś znajdziemy w czasie rozgrywki.
Dobra, po krótkim tutorialu i obejrzeniu tych wszystkich zakładek czas wskoczyć do właściwej zabawy. W momencie nagrywania mamy dostępne trzy typy map, z czego na starcie odblokowana jest jedna: The Outzone Bust Up. Każdy typ mapy jest losowo generowany, a twórca już zapowiedział wprowadzenie opcji skorzystania z seedów (przydatne, jeśli będziemy chcieli rywalizować z innymi graczami na takim samym układzie). W innych grach to świetnie chwyciło, więc może w Deadzoned twórca celuje w coś podobnego? Zobaczymy.
Po wyborze mapy wybieramy postać, którą chcemy zagrać. Jest ich łącznie dziesięć, ale na starcie mamy dostępnego tylko Łowcę Nagród. Każda z klas ma statystyki, w których jest lepsza bądź gorsza, oraz specjalny talent. W przypadku Łowcy Nagród jest to odblokowywanie w talentach pojawienia się w lochach szumowiny, na którą mamy wyznaczoną nagrodę. Po jego zabiciu dostaniemy więcej punktów doświadczenia oraz punktów, które zbieramy do leaderboarda. W trakcie rozgrywki odblokowałem parę poziomów tego talentu. Im wyższy poziom, tym bardziej potężny jest przeciwnik (co oznacza więcej XP oraz punktów). Dodatkowo Łowca Nagród ma dostęp do talentów z grupy swojej klasy oraz Broni Białej, Broni Strzeleckiej i Wytrzymałości. Jak sami rozumiecie, inne klasy mają innego specjala oraz dostęp do innych talentów, dlatego każdą z nich będzie się grało nieco inaczej. A biorąc pod uwagę, że jest ich łącznie 10, raczej każdy znajdzie coś ciekawego dla siebie.
No i cyk, pojawiamy się na mapie. Wiecie, co mnie rozbawiło w pierwszej minucie gry? Jak tylko zaatakowałem pierwszego przeciwnika i udało mi się go ubić, od razu otrzymałem awans postaci. Zajęło to może niecałe 10 sekund. Chociaż "ubić" to za dużo powiedziane: wystrzeliłem do niego z pistoletu i było po sprawie. Awansując na kolejny poziom, dostajemy boosta do statystyk, ale co ważniejsze, wybieramy jeden talent. Talenty wpadają losowo, ale możemy je raz rerollnąć. No i tutaj właśnie tkwi cała zabawa: wybierając odpowiednie atuty, tworzymy dobrze działający build (albo źle działający, jeśli pani los zaoferuje nam kiepskie opcje). Grając Łowcą Nagród, wybierałem talenty związane ze zwiększaniem ilości ataków oraz premiowaniem spudłowań. Dla przykładu: po trafieniu przeciwnika mam 20% szans na to, że wystrzelę ponownie za darmo. Albo jeśli nie trafię, mój strzał ma szansę przekształcić się w trafienie krytyczne.
Wiecie, co mi się bardzo podoba w tej grze? Że ona wielu rzeczy nie tłumaczy i wielu rzeczy nam nie mówi. Nie mówi na przykład, ile życia ma przeciwnik, chyba że znajdziemy odpowiedni przedmiot. Nie zdradza też, jaka jest wytrzymałość broni, co jest kluczowe w tej grze (rozwiązaniem znów bywa odpowiedni talent). Możemy znaleźć super broń z dużym magazynkiem i sporymi obrażeniami, ale jeżeli będziemy nieuważni, wyzerowanie jej trwałości niszczy ją bezpowrotnie. Jeśli jednak dbamy o durability, w trakcie gry możemy znaleźć odpowiednie punkty naprawy i cieszyć się naszym działem znacznie dłużej. No i tutaj dochodzimy kolejny raz do fundamentu Deadzoned: zarządzania ekwipunkiem.
Bronie palne mają szeroką gamę amunicji: 8mm, 10mm, kolce, lasery, strzały. Sporo tego! Jednak samych pestek w lochach nie ma tak dużo. Jeżeli z czegoś dobrze nam się strzela, wykorzystujemy zapasy bardzo szybko. Musimy więc świadomie wybierać, z jakiej pukawki korzystamy i ile mamy do niej nabojów. Gdy znajdziecie przedmiot pozwalający widzieć pasek zdrowia wroga, warto zastanawiarć się, czy nie dobić go czymś słabszym z obfitym zapasem amunicji. Albo przy bliskim kontakcie przełączyć się na broń białą. Swoją drogą, oręże ma też specjalne typy: odepchnięcie (33% szans na przesunięcie wroga), ogłuszenie, szybki strzał, cichy (mniej agruje wrogów), zawodny (szybciej traci wytrzymałość) czy niezawodny. Powiem Wam, że jestem pod wrażeniem. Serio, sporo tego. Do tego dochodzą talenty powiązane z konkretnym typem broni: szybki ogień normalnie ma 33% szans na podwójny strzał, ale odpowiedni talent podbija tę szansę do 100%.
Wszystko to (zarządzanie talentami, bronią, amunicją, wytrzymałością oraz wybieranie odpowiednich nagród w specjalnych maszynach z artefaktami) zdecyduje, czy zajdziemy daleko, czy zaliczymy szybki zgon.
Wiecie, jak ja padłem w swojej pierwszej grze? Wszystko szło dobrze, dopóki nie straciłem dobrej broni z własnej winy, bo nie zwróciłem uwagi na kończącą się wytrzymałość. Zmieniłem broń na inną. Otworzyłem pomieszczenie, w którym znajdował się jakiś ogar. Ten do mnie doskoczył, a ja, próbując wystrzelić, nie ogarnąłem, że brakuje mi amunicji do nowej giwery. Musiałem dobyć kolejnej, co zajęło turę, w której piesior mnie gryzł. Okazało się, że nowa broń zbyt dużo mu nie robi, więc przestawiłem się na walenie go pałą... ale to było za mało. Zagryzł mnie. Na tablicy wyników zobaczyłem 5950 punktów, co dało mi 225. pozycję na świecie.
Śmierć to część zabawy, tak to się kręci. Odblokowałem nowe postacie, mogę wybrać inną albo lecieć znowu Łowcą, bo w jego temacie już coś wiem. Teraz czas odblokować nowe mapy, obczaić wymagania dla innych klas i lecimy do przodu!
Dobra, podsumowując: co myślę o tej grze? Nie wspomniałem o grafice, ale każdy z Was widzi, jak to wygląda. Początkowo była dla mnie mocno nieczytelna, wszystko się jakby zlewało w jedno. Po paru minutach zacząłem jednak rozpoznawać ważne punkty, np. gdy coś świeci na pomarańczowo, pewnie można z tym coś zrobić. Ten aspekt przestał mi przeszkadzać, a nawet zaczął się podobać. Jak wspomniałem na samym początku, muzyka to taki sztos, że głowa mała. A rozgrywka? Myślałem, że jest prosto, a jednak w trakcie gry zacząłem dostrzegać głębię oraz ilość decyzji decydujących o tym, czy nasza postać będzie potężnym zabijaką, czy zwykłym fusem. Bardzo mi się podoba, w szczególności, że gra kosztuje niecałe 23 zł. Kupować, grać, strzelać i rozwijać postać!
Na koniec życzę miłego granka, bo wiecie: klasycznych rogalików nigdy zbyt wiele!
