Black Mesa’da sıradan bir iş gününe başlıyorsun. Trene biniyor, güvenlik kontrolünden geçiyor, laboratuvara gidiyorsun.
Sonra yanlış taşı yanlış makineye koyman söyleniyor ve bütün tesis cehenneme dönüyor.
Bir anda koridorlarda uzaylılar dolaşıyor, bilim insanları panik içinde kaçıyor, güvenlik görevlileri ne yapacağını bilmiyor. Sen ise fizik diplomanı unutup eline bir levye alıyor ve tesisin en tehlikeli çalışanına dönüşüyorsun.
Oyunun ilk bölümleri atmosfer konusunda inanılmaz başarılı. Karanlık laboratuvarlarda ilerlerken her havalandırma boşluğundan bir şey çıkacakmış gibi hissediyorsun. Cephanen az, canın az ve nereye gittiğin konusunda genellikle hiçbir fikrin yok. Yine de önüne çıkan her sorunu kutu taşıyarak, düğmeye basarak veya levye sallayarak çözüyorsun.
Bir süre sonra askerleri görünce kurtarma ekibinin geldiğini sanıyorsun. Fakat adamların uzaylılardan önce seni öldürmeye çalıştığını fark ediyorsun. Böylece sıradan bir bilim insanıyken profesyonel asker avcısına dönüşüyorsun.
Çatışmalar sert ve tatmin edici. Silahların hepsi güçlü hissettiriyor, düşmanlar da sadece karşında beklemiyor. El bombası atıyor, pozisyon değiştiriyor ve seni köşeye sıkıştırmaya çalışıyorlar. Sen de büyük bir taktik uzmanı gibi davranıp çoğu zaman bir masanın arkasında pompalı tüfeğini dolduruyorsun.
Bölüm tasarımları, sesler ve müzikler atmosferi sürekli canlı tutuyor. Xen bölümü ise orijinal oyuna göre tamamen başka bir seviyede. Gerçekten yabancı, tehlikeli ve etkileyici bir dünyadaymışsın gibi hissettiriyor.
Black Mesa sadece eski bir oyunun grafiklerini yenileyen sıradan bir remake değil. Half-Life’ın ruhunu koruyup onu modern, akıcı ve görsel olarak etkileyici bir maceraya dönüştürüyor.
Kısacası bir fizikçi olarak işe gidiyorsun, birkaç saat sonra uzaylı ve askeriye ordusunu çapalıyorsun.
Puanım: 10/10.
