Arkham Horror: Mother's Embrace

Ułomna recenzja. Kiedyś odkryłem, że na podstawie naszej ulubionej gry jest stworzona gra komputerowa. 1. Pierwsze wrażenie Ok, czyli mogę pograć w Arkham Horror na komputerze, z tymi postaciami. Cool! Ale ekstra! Ok, coś się chodzi, zdobywa wskazówki. Fajnie. O, jest William Yorick, który naparza tekstami z Shakespeara. No niezła immersja. 2. (three minutes later) • Dobra, ale czemu sterowanie tutaj jest takie oporne? • Da się chodzić szybciej? Ojej, trzeba wciskać spację non stop. • Hm, ale co ja mam tu robić w sumie w tej grze? • czemu całe audio ma delay ok 1 sekundy między pokazaniem napisów a faktycznie momentem rozpoczęcia audio? W tym czasie zdążę już przeczytać połowę tekstu, ale potem nie mogę doczytać drugiej połozy, bo mnie rozprasza tamten głos tego, co czytałem przed sekundą. Dobra, to teraz od początku: Dostajemy grę w uniwersum naszej karcianki. Z jednej strony fajnie. Pojawiają się nasi badacze. Różnica między nimi jest generalnie kosmetyczna, bo dialogi. Różnica w grze między nimi jest imho marginalna. Trochę szkoda. Gameplay loop składa się z dwóch części. Chodzisz i szukasz wskazówek albo naparzasz się z potworkami. Niby jak w LCG, ALE. Może zacznę od walki, bo jest prostsza do opisania. To nie jest zręcznościówka. Tu masz tury. Masz 5 punktów akcji, z czego strzelanie to zazwyczaj 3-4, chodzenie 1-2. Więc generalnie idziesz i bijesz albo strzelasz. Więc jedyny wybór to czy robisz to czy to i czy bijesz któregoś najpierw. Noo, niezbyt angażujące. Pierwsza lepsza obrana strategia, by strzelać dopóki mam naboje a potem przyfasolić komuś z metalowej rury okazała się… skuteczna. I tak sobie powtarzam to przez pierwsze 6 scenariuszy i nie muszę nic rozwijać, nic się adaptować… po prostu działa. Były jakieś czary, ale te czary ograniczały się do leczenia, albo spowalniania postaci, żadnego zadawania obrażeń. Definicja bezużyteczności w praktyce. Nie ma żadnego challange'u. Nic się nie rozwija. Więc walka: nudna. No dobra. Ale to może ta część ze wskazówkami będzie bardziej nagradzająca. spoiler alert: no nie xD Generalnie chodzisz po mapie. Same mapy są ładne i klimatyczne. Tylko że kamerę można obracać lewo-prawo. Tylko. Nie góra dół. Masz jeden ustaklony kąt i odległość i tyle, nic z tym nie zrobisz. Chodzenie jest powolne. Musisz wciskać spację (albo L2) żeby chodzić w przyzwoitym tempie. Na padzie to jeszcze ujdzie, ale interfejs klawiaturowy jest beznadziejny i nieintuicyjny. Co więcej, jest niemodyfikowalny. Raczej nigdy nie mam problemu, żeby się przyzwyczaić do defaultowego sterowania, ale tutaj dopóki grałem na klawiaturze, to się tylko irytowałem. Złościło mnie, ale też i zaciekawiło: jak można zepsuć coś takiego. No edycja mapowania klawiszy to jest jednak, jakby nie patrzeć, standard. Chyba jestem w stanie z pamięci wymienić jedną grę, która tego nie miała, ale to gra z jakiegoś 2001 roku (Sid Meier's Pirates). Dobra, teraz samo zdobywanie wskazówek. Zdobywa się je wchodząc w interakcję z otoczeniem. Na klawiaturze to było chyba F. Bo Q/E były zarezerwowane pod obracanie kamery… Defaultowo dostajesz po prostu jakiś tekścik do przeczytania. W większości przypadków jest to po prostu jakiś fluff. dopiero w jakimś 3cim scenariuszu pytają o coś i ten tekst zaczyna być przydatny. Niekiedy dostajesz też opcje do wyboru. Przykład: A pile of debris lies before you. Perhaps there is something useful in all the clutter. What do you do? a) touch b) examine c) push I teraz: jest tylko jedna dobra odpowiedź. Żadnej wskazówki, o którą chodzi. Jeśli wybierzesz źle, dostajesz 1/5 dooma. Jak masz 5/5 dooma, to dostajesz traumę. Czyli de facto jest to losowe w 90% sytuacji. Nie we wszystkich. Więc typowa sytuacja: masz trzy synonimy. A jeśli zamiast "examine debris" klikniesz "touch debris" (jaka to różnica ja się pytam?) to nagle okazuje się, że rolandowi siadła psycha i dostaje traumę. O nie, popatrzyłeś się na szlam zamiast go dotykać. O nie, przez to czujesz głód nikotynowy i się boisz. What the… Czasami w ogóle nie masz wyboru. Tylko widzisz jakąś książkę lub napis i cyk… –1 sanity. No… spoko. Ale czemu to ma służyć? Same te traumy też jakoś nie wpływają bardzo na grę. Więc generalnie w połowie S2 przestałem się totalnie przejmować. Ten nasz uroczy-na-swój-sposób-chociaż-jednak-nie gameplay loop jeszcze niekiedy jest przerywany dialogami. Literalnie każdy diaglog zaczyna się około sekundową przerwą. Wypowiadane kwestie - jak pewnie zgadnęliście - nie mają znaczenia. Jeden scenariusz próbowałem skippnąć wszystko i też go skończyłem. Różnica była taka, że po prostu wtedy mi poszło szybciej. W dialogach bierze też udział jakaś babeczka, która umarła na początku. Mówi z zaświatów i komentuje. Teoretycznie ma wprowadzać grozę. Powtarza tylko "uciekajcie, to szaleństwo" etc. Albo sarkastycznie komentuje. Jak na ducha, to ma dość wąski punkt widzenia. Ok, czyli za sobą mamy: • walkę • poruszanie się i interakcje z otoczeniem • dialogi W każdej z tej kategorii dałbym solidne 1/10 z dopiskiem "oby w pozostałych kategoriach była jakaś rekompensata". Dobra, to może oprócz frustracji / komentowania jakaś konstruktywna krytyka, czyli jak można byłoby zrobić to lepiej. Dobra, to może zacznijmy od zbierania wskazówek. Gdybyśmy tylko mieli firmę, która specjalizuje się w robieniu skrzynek / collectibles. If only… A! No tak… Ubisoft! W momencie, kiedy ubi-game byłoby lepsze w każdym możliwym aspekcie … no to nieciekawa sytuacja. No a tutaj typowe Ubi-game mogłoby się sprawdzić na pewno lepiej (bo gorzej już się nie da). Jeśli już mamy coś zbierać, jakieś przedmioty i wskazówki, to ten styl robienia gier przez ubisoft by się w końcu na coś przydał. Nawet takie Assasin's Creedy miały więcej grozy/adrenaliny w skradaniu się niż ta gra. Czy nawet przygody Haliny Solo (Star Wars Outlaws) też miały elementy skradanki. Tam też jednak emocje były dużo bardziej odczuwalne i przyjemniejsze. Tutaj uniwersum grozy wanna-be, ale wyszło jak wyszło. Walka. Pomysł na walkę? no jakikolwiek inny. Skradanka by pasowała. Strzelanka też. Souls-like też. Tylko trzeba byłoby włożyć trochę więcej wysiłku. To uniwersum AH ma bardzo wysoki potencjał. Aż szkoda, że nie zostało to wykorzystane. Oczywiście gra by była wtedy droższa, ale z przyjemnością bym zapłacił za zagranie w coś porządnego w uniwersum AH. Opłacalność tej gry idealnie skomentował nasz Miłościwie Panujący Artur, załączam screena (za jego zgodą ofc) Czy coś mnie zaskoczyło w tej grze? • Cytaty Shakespeara u Yoricka. Personalizacja języka postaci. Nice, to spoko. • Grafika ładna. • Minimapa. Tu się muszę trochę rozpisać. Bo: był scenariusz, że się chodzi po jakiejś rezydencji. wszystkie pokoje na obu piętrach dość podobne do siebie. No dobra, pora na ciężką artylerię. Minimapę. Mamy podgląd. Mapa się nie obraca, no ale trudno. Ok, jestem tu. To teraz przejdę przez te drzwi, to będę w tym pokoju. Przechodzę. Jestem w innym. Co? Wait. Something is no yes. (jakaś chwila na zrozumienie sytuacji i testowanie hipotez). Lol. Wszyło na to, że mapa nie pokazuje tego, gdzie jesteś. Tylko w którym pokoju jesteś. Tzn jeśli korytarz jest w kształcie litery H, a jesteś w którejś "nodze", to i tak na minimapie będzie cię zawsze pookazywać w jednym konkretnym miejscu, np na środku. Czyli i tak musisz zrobić srogi mental map żeby zrozumieć in-game minimap. W tym momencie to zacząłem się zastanawiać, to po co ona jest, ta minimapa. Co jak co, ale zrobienie minimapy chyba nie jest takie trudne… jak na przykład ehm… edytowanie mapowania klawiszy? W tym momencie mam ok 60%. Dam znać jak skończę. Może. Jeśli skończę. (Tą recenzję pisałem na grupę Horror w Arkham gra karciana, stąd niektóre dziwne sformuiłowania niepasująceo do steama. Natomiast stanowisko podtrzymuję pod skończeniu gry: eeeee……… badziewie)

I had fun playing Arkham Horror. It pretty basic as far as RPGs go but I didn't think it had anything that particularly soured my experience (except for one boss fight that was insanely difficult). Are there better games out there, yes. But honestly I still give this one a chance if you have the time for it. It only took me 9 hours for one playthrough.

I'm an avid reader of Lovecraft, and a player of Fantasy Flight's "Mansions of Madness" and Arkham Horror LCG, so I'm very much the target audience for this video game. This is largely an on-rails story engine interspersed with turn-based combat, and it's great fun. Progression through each leve requires you to walk through the environment, clicking on highlighted objects. Through this, you gain clues about the story, unlock side quests, and gather useful items. Sometimes you stumble into a monster and have to fight. As you play, you collect different investigators willing to help you out. Your party size maxes out at 3, but you get more investigators than that, so you get to choose which investigators you want to bring along for each chapter. There's a roguelike-like element to this, because sometimes you don't know which investigators are best until you've played through at least part of a chapter, so you can return to the Office, re-spec your party, and start the chapter over. Your Office also serves as storage. You have limited carrying capacity, so you have to choose what gear you bring along. There are items that provide buffs, there are weapons, bandages, and spell books. You'll want to take them all, but then you'll find stuff during the chapter and won't have room to carry it. There are lots of tough choices throughout. Still, the game is very much a [mostly] linear story. It's the farthest thing from an open world game you can get, and it only lasts 20 hours, but these are its virtues. This game plays a little like a tabletop game, in a way: You can take your time taking in and processing the environment and the story, and occasionally you get the adrenaline rush of combat. You can pretty much always see the end in site, because there are only 9 chapters. It's one of those relaxing horror stories you can get through in a week (or even a weekend if you've got all day). Low on commitment but highly addictive. I don't want all games to be like this, but I do wish there were more like this.

До влагалища в Новом Орлеане игра была сносной ,хоть и не идеальной.

I've played a lot of Arkham Horror games, both digital and tabletop, and this is by far the worse one I have encountered.

Nice horror setting and story

Se amate i miti di Cthulhu, Arkham Horror: Mother’s Embrace è un titolo che merita assolutamente di essere giocato. Il punto di forza assoluto della produzione è la sua storia originale in perfetto stile Lovecraft. La narrazione è avvincente, l'atmosfera è cupa al punto giusto e le ambientazioni (come la misteriosa villa di Arkham o le paludi della Louisiana) sono ricostruite con grande cura. Dal punto di vista della difficoltà, il gioco si rivela molto godibile e non è mai frustrante o troppo difficile. I combattimenti a turni scorrono via in modo fluido e intuitivo, permettendo di godersi la trama senza bloccarsi continuamente. C'è solo un'eccezione: un capitolo specifico si rivela un pochino più impegnativo rispetto alla media e richiede un pizzico di strategia e attenzione in più per essere superato, ma nulla che rovini il ritmo generale. Se c'è un aspetto che fa storcere il naso, è la gestione della stabilità mentale dei personaggi. Il sistema di perdita della sanità mentale è un po' una scocciatura e, in alcune occasioni, rischia di rovinare l'esperienza di gioco perchè capita un pò troppo di frequente se si vogliono scoprire tutti i dettagli delle ambientazioni. Spesso i traumi si accumulano in modo quasi inevitabile durante le indagini, costringendo a subire malus che sembrano punire il giocatore in modo eccessivo, spezzando il flusso del divertimento. Nonostante questo difetto (a mio parere), il gioco resta un'ottima esperienza narrativa. Se cercate un'avventura investigativa guidata da una bellissima storia lovecraftiana, l'acquisto è decisamente consigliato!

Très bon jeu qui reflète bien l'ambiance des jeux de plateau et de l'univers de l'appel de Cthulhu.